"" "" "Nostalgio de amo kaj esti amata ...." "" "" "" "" "" ""

SORRY FOR LA ERAROJN de tradukado de tiu ĉi blogo

"" "" "Nostalgio de amo kaj esti amata ...." "" "" "" "" "" ""

Kiel iri missing salmo rivero fluas,
kiel baleno karesis strando sablo ...
mi fariĝas malpli da tempo por reveni devas senti la amon
kaj la memoro de la gusto de via buŝo, en la mia ĝi formortinta. Jam miaj fingroj ne memoras grimpi la monton de via bela mamoj, Kaj de miaj manoj karesante la mildan haŭton de via ventro, aŭ mia buŝo glitante Arbaro kuraĝis via pelvo ... aŭ mia nazo memoras la odoron de viaj ambaŭ trinkis mielo. Jam mia pony kadukiĝis en la vakuo de miaj noktoj ... kaj neighing, ĝi skuas kun prerio krio sed mia malnova amo, ni konservos la dolĉeco de la momento kie simpla kiso igas orgasmo ami, kiam vi kisas min. Mi sentas envion de la nova ĉiutaga veturo poneoj, ne kompatas niajn sulkojn, spertas dum, ĉar la malstreĉiĝo de nia malvarma vintro reteni valoroj juneco amoj de gejunuloj ne restas. Hodiaŭ, nur bedaŭri, sentante sola sen amatan korpon, sen devi montri nian vireca vira rolo Iberia dividas miajn manojn kuntenataj en la flustron de la nokto ... kunigante sia dolĉa rigardi miajn okulojn en dormo de la ceteraj noktoj Kaj nun tiu vintro, la malvarma alportis mia malnova malliberejo ... estas kiam avido tiuj kisoj kaj karesoj furioza sed kiel la salmo, ni ne povas eviti la timoj ... sen tio. la memoro de kiso, en la malvarma, ne forgesu. Kiel mi kaj aliaj animoj estos atendante vian lastan sonĝon, mi estas ĉi tie ... vi ... eble legis mian longan historion .... sed ne rezignu ... "ĝi" ..... manojn, dolĉa rideto kaj en la frua vespero ... kison .. 

""""" Nostalgias de amar y ser amado...."""""""""""""

Como al salmón que le va faltando el caudal del río,
como a la ballena que acarició la arena de la playa ...
me va quedando menos tiempo para volver ha sentir el amor
y el recuerdo del sabor de tu boca,  en la mía se ha extinguido.

Ya mis dedos no recuerdan escalar la montaña de tus bellos pechos,
ni mis manos acariciando la suavidad de la piel de tu ombligo,
ni mi boca deslizándose atreves del bosque de tu pelvis...
ni mi olfato recuerda el aroma de tu miel que tanto he bebido.

Ya mi potro ha envejecido en el vacío de mis noches...
y su relinchar, no estremece con su grito la pradera
pero, mi viejo amor, conservamos la dulzura del instante
en donde un simple beso se hace orgasmo del amor cuando me besas.

No siento envidia de los nuevos potros que cabalgan diariamente,
no siento pena de nuestras arrugas, experiencias de un tiempo,
porque en el relajamiento de nuestro frío invierno se conservan
los valores de amores de juventud que a los jóvenes no les queda.

Hoy, solo lamento, sentirme solo sin un amado cuerpo,
que sin tener que demostrar nuestro viril papel de macho ibérico,
comparta mis manos entrelazadas en el susurro de la noche ...
uniendo su dulce mirar a mi mirada en el sueño de las noches que aún quedan

Y ahora que el invierno, el frío ha traído a mi vieja guarida ...
es cuando más anhelo aquellos besos y agitadas caricias
pero como al salmón, no podemos evitar los miedos ...
sin que por ello. el recuerdo de un beso, con el frío, no se olvida.

Como yo y otras almas estarán esperando su último sueño,
yo aquí...tú... tal vez leyendo mis largos cuentos ....
pero ninguno de los dos renunciaremos a ..."eso".....
unas manos unidas, una dulce sonrisa y al empezar la noche ...un beso..