domingo, 5 de febrero de 2017

"Neniu filo ... sen nepino ... Avo flugis unu matenon ..."

"Neniu filo ... sen nepino ... Avo flugis unu matenon ..."
Sidantaj sur pola, venis iutage al Pio-Pio laca,
Li estis copado en la trunko timante fali senkonscia
Ĉu vi vojaĝis multe, ke mi vidas tre lacaj ...?
-¡¡¡Te Prizorgo ne paroli ... sed ... Pasis jaroj flugas ... !!!
- Ne maltrankviliĝu kaj ripozi, mi spekti vi ne faligu
kaj tiel ŝi endormiĝis Pio-Pio ke iam venis al mi.

Mi vidis lin ameme, ŝia vizaĝo malproksima memoro venigis min
kaj mi lasos dormi 2 tagoj kaj kurbigitaj flugiloj
Malriĉa Pio-Pio -¡¡¡ kiuj multaj jaroj flugas ... !!!
-¡¡¡Vaya ... Ŝajnas esti despertando..hola Pio-Pio vi ankoraŭ laca?
Kiom longe mi dormis kaj apogita en via arbo ...?
-¡¡¡Que Cares ... la grava afero estas ke vi ripozis ... !!!

Nu ... mi manĝos ion, mi devas flugi preter mi flugis ...
-¡¡¡ Por iom ... aŭ eskapi el via propra pasinteco ... !!!
-¡¡¡ Jes, maljuna birdo ... se mi dirus al vi kiom doloro miaj flugiloj lasis ... !!!
-of Ke vi volas aŭ ne dependas contarlo¡¡¡llevo atendis tiom longe !!!
Li venis la tago mi neniam pensis ne volas ĝin ...
Mi lasis mian malgrandan vivo, sen mi ... kaj senkora Mi flugas ...

Pio-pio -¡¡¡Sigue via konto jam timigita mi ... !!!
Li havis familion sed nur kunulo estis la diablo ...
Ĝi sufokis min spiri, ligis min se vi vagadas volis momento ...
kaj tial ĉiutage ... Mia animo preninte ...
ĉiuj sciis kion estis daŭriganta por pli
Mi donis min, li neniam lasis plendon de ŝi, de miaj lipoj.

Mi sciis Mi amis mian etan vivon, mi foriri
kaj Mi vidis, ke sen mi, nenio en la mondo mankis
do unu tagon mi trovis la flugo sen klinante la rigardon
kaj ekde tiu mateno, fluganta sencele aŭ mapo
"Kaj ĉar vi ne diros, aŭ ĝi eble ne amas vin?
Mi bedaŭras patro ... sed mia frenezo blindigis min amara animo

'Mi estis atendanta sidis pola ... ekde via foriro,
ne faras alian eraron ... partoprenas kun mi via mizero,
via malgranda vivo, kreskis kaj kiel vin, mi ne parolas al mi,
Eble someday vi frapas sur la pordon, kaj vi devas klarigi vian vorton,
Mi estas maljuna flugi, sed vi ne havis atendi
kaj diris al li la avo sidis sur la branĉo ... li portis en sia animo.



" Sin hijo ... sin nieta ... voló el abuelo una mañana ... "

Sentado sobre una pola, llegó un día un Pío-Pío cansado,
se arrinconó hacia el tronco temiendo caer desmayado
-¿Has viajado mucho que te veo muy fatigado...?
-¡¡¡Te importa que no hable ... pero sí ... llevo años volando...!!!
- No te preocupes y descansa, yo cuidaré que no caigas abajo
y así quedó dormido aquel Pío-Pío que un día llegó a mi lado.

Le vi con cariño, su cara un recuerdo me traía lejano
y dejé que durmiera 2 días con sus alas acurrucado
-¡¡¡ Pobre Pío-Pío que llevas tantos años volando...!!!
-¡¡¡Vaya ... parece que se está despertando..hola Pío-Pío ¿sigues cansado?
-¿Cuanto tiempo llevo dormido y en tu árbol apoyado...?
-¡¡¡Que mas da ... lo importante es que hayas descansado...!!!

-Bueno... comeré algo, debo volar más lejos que lo que he volado...
-¡¡¡ Para un poco ... o es que escapas de tu propio pasado ...!!!
-¡¡¡ Ay, viejo pájaro... si te contara cuanto dolor mis alas dejaron...!!!
-De ti depende que quieres o no contarlo¡¡¡llevo tanto tiempo esperándolo!!!
-Llegó el día que nunca lo hubiera ni pensado desearlo...,
dejé a mi pequeña vida, sin mí ... y sin corazón sigo volando...

-¡¡¡Sigue Pío-Pío que tu relato ya me está angustiando...!!!
-Tenía una familia pero más que compañera, era el diablo ...,
me ahogaba al respirar, me ataba si pasear deseaba un rato ...
y así, día a día ...de mi alma se fue apoderando ...
todos sabían lo que iba pasando por más
que me dí, nunca salió una queja de ella, de mis labios.

-Yo sabía que quería a mi pequeña vida, de mí se apartara
y yo veía que sin mí, nada en la tierra le faltaba
así que un día levanté el vuelo sin doblar la mirada
y desde aquella mañana, vuelo sin rumbo ni mapa
-¿Y porque no me lo contaste o es que acaso amor yo no te daba?
-Lo siento padre... pero mi amarga locura me cegó el alma

-Te llevo esperando sentado en esta pola ... desde tu marcha,
no cometas otro error...comparte conmigo tu desgracia,
que tu pequeña vida,ha ido creciendo y como a ti, a mí no me habla,
tal vez algún día llame a la puerta y tendrás que explicarle tu palabra,
yo ya soy viejo para volar, pero tu no eres viejo para esperarla
y le hablarás del abuelo que sentado en la rama...la llevó en su alma.

No hay comentarios:

Publicar un comentario