Kiele tirita kiam la vorto sonas ...?

Kiele tirita kiam la vorto sonas ...?

Parolante kun Camilo Caamaño Gestido KIE ARTO
Drawn EN VIA VOJO DE ESTI priding NIAJ POPOLO

Sidantaj sur la Blanka Ŝtono Marmoro Verda Monto
kaj li havas kiel kompano al la proksima ECO Poeto,
dum la pentristo observas la kristala akvo de la Ria
Ili inspiri belan bildon en via menso, mallaŭte babilis.

Sen fari komparojn, Arto kaj Arto povas havi pli valoroj en
la Vorto kiam eliras la animo, kiu enkorpigis bohemia dolĉa brosoj
diris la poeto ĉar mi kredas ke 2 + 2 = 4 sub Ĉielo kaj Tero
dum kion via menso ... plasmoj dependas kiu vidas ĝin.

Eble tiom malnova poeto, sed kiel vi ĵetas la vento sonoj
Eko aŭdis la sama kaj en la sama maniero tra la Tero,
kun mia arto de pentrarto ... Mi akiras ke rektoj Curven ...
la maro kunigas la vento ... kiel ĉiu vidas kaj amuzas.

Pentristo -¡¡¡ ne komprenas !!! Mi amas ĉar se mi diras lin ke Poetisa
Li skribis sur mia lando ... "Kaj kie vi kaŝas ... vi zorgas surprizita"
dum vi, koloroj spuras en Kurba Linioj en Wind Surf
flosanta nudpiedajn esperanta kompreni kio devenas via animo.

Mi ne pentras min komprenas min sed serĉi
inter nigraj aŭ blankaj siluetoj, inter ruliĝantaj verdaj kaj
Ruĝaj linioj, kiu en mia menso Amo gisas ilin ĉar
Amas aŭ malamas iri depende kion vi sentas por mi.

Vi rakontis al mi poemon de via tero, "kie vi kaŝas ..."
pli mi diros vin pri alia bela virino, sidantaj sur la trono de trajno
sur la fenestro kiu amuzas lia korpo; dum endorme ŝajnas pensi ...
 liaj lipoj ... sed atendi kvin kisojn ŝia malsana kuragxon.

Klare -¡¡¡ Pentristo ... !!! Li estas dormanta virino kaj ŝajnas esti bela ...
Poeto -¡¡¡Que estas naiva ĉar tio ne estas kion mi peniko malkaŝas,
por mi estas simpla sonĝoj ĉar eĉ se vi kredas ŝi dormis,
ŝi daŭrigas Monto veka kaj ŝi neniam for.

Destino estas nur vidante kiel Amo kaj kisoj disigas ilin malsukcesos
Estos tre bela kion vi diras Pintor sed vi nur reflektos Artoj
frukto formo kaj Silent kiuj dolĉe vidu vian bildon
dum mi ĵetu min en la venton, ke sur Eĥo, mi revenis.

Poeto, mi pentras por mi mem kaj mia varma brosoj estas kiel vi
Mi amas varman lumoj sur plenluno noktoj, sed rigardu
Kaj ilia amo kiam la malvarma vento vekiĝas mia Amatino
Arto por arto ĉiam estos kun vi pentras brosoj aŭ se la vorto sonas.

tiam -Sigamos Pentristo, pripensante sur via kanvaso kaj mi
sur Eĥo Plains sentoj ni plenumas
kvankam neniu komprenas, ĉar interne niaj mensoj
 Ami estas egalaj ĉu en la Vorto aŭ peniko esprimas.

                ¿Cómo se dibuja cuando la PALABRA suena…?

CONVERSANDO CON CAMILO CAAMAÑO GESTIDO DONDE EL ARTE

BROTA EN SU FORMA DE SER ENORGULLECIENDO NUESTRO PUEBLO

Sentados sobre la Piedra Blanca de Mármol de la verde Montaña

y teniendo como acompañante del Poeta al cercano ECO,

mientras que el pintor observa las cristalinas aguas de nuestra Ría

que inspiraban un bello cuadro en su mente, plácidamente charlaban.

-Sin hacer comparaciones, el Arte como Arte tal vez tenga más valores en

la Palabra cuando sale del Alma que lo Bohemio plasmado con dulces pinceles

-decía el Poeta- pues considero que 2+2=4 bajo el Cielo y la Tierra

mientras que lo que de tu mente plasmas… dependerá de quien lo vea.

-Posiblemente sea así, viejo Poeta, pero mientras tu lanzas sonidos al Viento

en el Eco se escuchan igual y  de la misma manera en toda la Tierra,

con mi Arte de Pintar… consigo que las Rectas se Curven…

que el Mar se una al Viento… según cada uno las ve y las recrea.

-¡¡¡ No lo entiendo Pintor!!! porque si yo Amo se lo digo a ella cual Poetisa

escribió en mi Tierra… “y allí donde te escondes… ansiosa te sorprendo”

mientras tú, trazas colores en Rectas Curvadas, en Vientos de Olas

flotando descalzas,  esperando que entiendan lo que sale de tu Alma.

-Yo no pinto para que a mí me entiendan sino para que busquen

entre las negras o blancas siluetas, entre Onduladas Verdes y

Rojas Rectas, lo que a su mente mi Amor les proyecta, pues

Amor u Odio irán dependiendo de lo que por mí sientan.

-Tú me hablaste de un Poema de tu Tierra, “allí donde te escondes…”

más yo te hablaré de otra mujer bella, sentada en el asiento de un tren

que sobre la ventana su cuerpo recrea; dormida parece pensar…mientras

 sus labios… cinco besos esperan pero a su enfermo corazón no llegan.

-¡¡¡ Está claro Pintor…!!! es una mujer dormida y  parece ser bella…

-¡¡¡Que ingenuo eres Poeta pues no es eso lo que mi brocha desvela,

para mí son  simples Sueños pues aunque tú la creas dormida,

ella continua despierta y la Montaña no pasa ni ella se aleja.

Solo es el Destino que ve como el Amor les separa y los besos no llegan

-Será muy bonito lo que dices Pintor pero tu Arte plasmado solo será

fruto de la forma de quien en Silencio y Dulcemente, tu cuadro vea

mientras yo lo lanzo al Viento que sobre el Eco, me  viene de vuelta.

-Poeta, yo pinto para mí y mis cálidas brochas son como para ti

cálidas luces de Amor en las noches de Luna Llena, pero lucen

también su Amor cuando el frío Viento a mi Amada despierta

pues el Arte siempre será Arte lo pintes con brochas o si la Palabra suena.

-Sigamos entonces Pintor, plasmando sobre tu lienzo y yo

sobre el Eco de las Praderas los sentimientos que guardamos

aunque nadie los entienda, pues en el interior de nuestra mente

 Amar es igual sea en la Palabra o la brocha que los expresa.