Dediĉita al la domo-muzeo "A MANGALLONA" de Cangas de Morrazo-Pontevedra-HISPANIO (amangallona@gmail.com) KAJ
Kreinto kaj direktoro Camilo Camaño Gestido
http://mangallona.blogspot.com.es.
camanoxestido@gmail.com
"" "A ETERNA-hejmen muzeo en Cangas de Morrazo MANGALLONA" "" "
2ª PARTO "" "A MANGALLONA" ""
All Souls 'Day kiu rememorigas nin de la Mortinta,
ŝlosita en amurallado lando atendante saluton aŭ Konsolo
la belaj Muzeo Tago, venas kun Magic sur la malnovaj ŝtonoj,
karesante ŝian molan lignon laboras ... ĉirkaŭvolvinte sian kanvasoj.
Kaj jaro post jaro la artisto malfermas liajn pordojn al kontempli Lia Arto
realiĝis kiel pura sento de sia animo, kiu plasmo sur la ŝtonoj,
tie figuron ... io stranga sennoma ... neniu konscienco ...
iuj pentrartoj de virinoj ... iuj tuŝoj sur la kanvaso estas ...
Cetere, kontraste en la Mangallona tombejoj ... ... kaj en ĉi tiu momento ...
Ŝi forlasas sian enfermo, kiun kvieta longa jaro ... li deponi
surgrunde, la peniko aŭ ligno kiam la luno estas karesita de la Suno-Stelo ... de Camilo Camaño ... sia amato poeto.
surtera laŭdo, premioj kaj rekonoj de nia lando kaj kompreneble,
al alia kaj iam malproksimaj landoj, liaj nigraj vestoj, fleganta siajn Animo
kiu robo, akompanita de lia liphararo kaj ilia kolhararo doni semblanza
estaĵo elektita ... sed nur elektitaj por ŝi ...
Alia jaro okazigas la tagon de Muzeoj kaj nur tiu tago ...
kiam vi piedpremos la tero ... se vi fermas la okulojn dum marŝante ...
sentos la milda varmo de la malnova ... kaj tra ĝi ... la natura Arto
de tiu viro nomita Camilo Camaño jare honori nian teron
Eugenio ame Tievo Parcero.
DEDICADA A LA CASA-MUSEO “A MANGALLONA” DE CANGAS DE MORRAZO-PONTEVEDRA-ESPAÑA ( amangallona@gmail.com ) Y A
SU CREADOR Y DIRECTOR CAMILO CAMAÑO GESTIDO
http://mangallona.blogspot.com.es.
camanoxestido@gmail.com
""" A ETERNA CASA- MUSEO DE A MANGALLONA EN CANGAS DE MORRAZO """"
SEGUNDA PARTE “”” A MANGALLONA “””
Cual día de Difuntos nos recuerdan a Muertos,
encerrados en tierras amuralladas esperando un saludo ó un consuelo,
el bello día de los Museos, llega con Magia sobre las viejas piedras,
acariciando sus suaves obras de madera... envolviendo sus lienzos.
Y año tras año el Artista abre sus puertas para que contemplemos su Arte
hecho realidad como puro sentimiento de su Alma que plasma sobre las piedras,
aquí una figura... allí, algo extraño sin nombre ... sin conciencia ...,
unos cuadros de mujer ... unos brochazos que sobre el lienzo quedan ...
Más, a diferencia de los Camposantos ... en la Mangallona ... y por estas fechas...,
Ella sale de su encierro, cual callada un largo año estuviera ... depositando
sobre el suelo, sobre el pincel o sobre la madera cuando la Luna es acariciada por el Sol de las Estrellas ... a través de Camilo Camaño... su amado Poeta.
Alabanzas terrenales, premios y reconocimientos de nuestro País y como no,
hasta de otras y a veces lejanas tierras, mientras su ropa negra abriga su Alma
cual de vestir, acompañado de su bigote y sus melenas dan semblanza
de un ser elegido... pero solo elegido por ELLA ...
Otro año más se celebra el día de los Museos y solo ese día ...
cuando piséis esa tierra... si cerráis los ojos al caminar ...
sentiréis el suave calor de la VIEJA ... y a través de ELLA ... el Arte natural
de ese Hombre llamado Camilo Camaño honrando un año más nuestra tierra
Con afecto- Eugenio Tievo Parcero.
domingo, 12 de febrero de 2017
1ª PARTO "" "A MANGALLONA" ""
Dediĉita al la domo-muzeo "A MANGALLONA" de Cangas de Morrazo-Pontevedra-HISPANIO (amangallona@gmail.com) KAJ
Kreinto kaj direktoro Camilo Caamaño Gestido
http://mangallona.blogspot.com.es camanoxestido@gmail.com
1ª PARTO "" "A MANGALLONA" ""
Mi memoras vin kiel vi estis antaŭe kaj iu mistera afero informis min pri vi,
malgranda, tre maljuna, malnova vesto ... Kaj eĉ malhela ...
ĉirkaŭita de tre altaj herbaĉoj .... kiel evitante homoj ...
cxar oni ne suferos, kaŝita, por la preterpasantoj.
Diris ke ene de tiu kaverno ... vivis ... unu Meiga ...
kaj de tie ..... Mitologioj de febra sensciaj mensoj,
Blackest kiu estis lia historio rakontita ... estis pli timas vin,
sed ili neniam sciis ke Meigas ... povas fari vin ridi aŭ suferi.
Mi certas ke ĝi estis nur malnova virino kiu vivis tie,
'Nescio de la personoj kiuj proklamas sian veston nur por ridi
'Ĝi estas malnova Meiga kiu vivas en la Mangallona, for de tie,
ke plenluno noktoj, manĝas la animo infanojn vivi !!!
'Kaj se Meiga ekstere ... kio ...? Ĉu vi ne scias ke estas bonaj Meigas
amanta koro, ke knabinoj aŭ prirezignis ilin volis
por pli ne suferas .... envio de popolo ... la malboneco de la homoj ...
la maljustecoj de la terratenientes ... tiutempe tie estis ...?
'Okazis Meiga ... Yesss ...? Estas Rosalia de Castro estis bela Meiga
doloron, ĝojon, amon ... kaj eĉ la plej grandaj Poezia pasion ...
en sia dolĉa registran, ke sorĉis kun lia bela animo Poemoj .....
... Amantoj kaj amis instrui versoj ... la ĝojo de voli vivi?
'Ĝi vivis Meiga .... jes sinjoro .... sed certe estis kiel anĝeloj
..¡ Ĉar mi pensas tiel ...? Se vi estas vizitanta la Mangallona ... anstataŭ fajfilo,
kovrante la malnova domo .... 'Se vi iros tien ... ARTO vidi viajn okulojn nur
malsovaĝa kaj belaj pentraĵoj, fajna ŝtono skulptaĵoj kaj lignaj ... ARTO finfine.
La merito estas la artisto kiu donis novan vivon al la mallumo, ke estis tie ... !!!
Ho senprudentulo ... ke naskiĝonto artisto ke arto povas senti ...
se la Mangallona li vivis ... unu Meiga malbondeziranto kiel nebulo,
ke se tiel ... detruus sian malbonan potencon Artisto kaj neniam povus vivi tie ... !!!
Do plasmo en liaj pentraĵoj, plasmo la ŝtono kaj ligno ... diri ... !!!
ĉar li sentas la Meiga ... maljuna virino kiu vivis kaj ankoraŭ vivas ... tie ...
dolĉeco ... en la varmaj noktoj de plena luno .... via animo Paco venos,
inspirante sian serena menso ... kiu donas Meiga kaj Arto, ĝi faras por vi.
Sed ne demandu la artisto ... ĉar li kaŝos .. nur por si ...
Plie, mi scias ke bona Meiga, kiuj vivis longe ... ... tie ...
ĝi estas por la artisto amiko, patrino, edzino ... kaj eĉ amaj kunulo ..
kiu en la varmaj noktoj de plena luno, li inspiras, kaj tial li, farboj kaj ...
Kun afecto._ Eugenio Tievo Parcero
DEDICADA A LA CASA-MUSEO “A MANGALLONA” DE CANGAS DE MORRAZO-PONTEVEDRA-ESPAÑA ( amangallona@gmail.com ) Y A
SU CREADOR Y DIRECTOR CAMILO CAAMAÑO GESTIDO
http://mangallona.blogspot.com.es camanoxestido@gmail.com
PRIMERA PARTE “”” A MANGALLONA “””
Te recuerdo como antes eras y alguna cosa misteriosa me hablaron de ti,
pequeña, muy anciana, de ropas viejas... y hasta tenebrosa...
rodeada de malezas muy altas.... como evitando a la gente...
para que más no te hicieran sufrir, oculta, para los que pasaban por allí.
Decían que en dentro de esa guarida... habitaba... una Meiga...
y a partir de ahí..... Mitologías de mentes ignorantes calenturientas,
cual más negra fuera su historia contada... más miedo había de ti,
pero nunca supieron que las Meigas... te pueden hacer reír ó sufrir.
Estoy seguro que simplemente era una anciana, la que vivía allí,
¡¡¡ ignorancia del Pueblo que por sus ropas proclama solo para reír
¡¡¡ es una Meiga vieja la que vive en la Mangallona, apartarse de ahí,
que por las noches de Luna Llena, le come el alma a los niños, para vivir!!!
¡¡¡ Y si una Meiga fuera ...¿qué...? ¿acaso no saben que hay Meigas buenas
de corazón amante, cual doncellas abandonadas o ellas, apartarse quisieron
para más no sufrir.... las envidias de la gente...la maldad de los hombres...
la injusticias de los terratenientes... que en aquel tiempo, existían allí...?
¡¡¡ Había una Meiga ...Siiii ...? ¿Es que Rosalía de Castro no fue una bella Meiga
del dolor, de la alegría, del amor ... y hasta de la más grande pasión Poética ...
en su dulce escribir, que embrujó con sus bellos Poemas del alma .....
a amantes y amadas ... enseñando con sus Versos ... la alegría de querer vivir?
¡¡¡ Vivió una Meiga.... si señores .... pero debió ser como los mismos Ángeles
..¡ porque lo pienso así ...?ahora, si vas de visita a la Mangallona... en vez de silbas,
cubriendo la vieja Casona .... ¡¡¡ ahora si vas por allí... solo ARTE verán tus ojos
en mansos y bellos cuadros, en esculturas de fina piedra y de madera ...ARTE al fin.
¡¡¡ El mérito es del Artista que le dio nueva vida a las penumbras que había allí...!!!
¡¡¡insensatos ... que aún no ha nacido un solo Artista que el Arte pueda sentir ...
si en la Mangallona hubiese habitado ... una malvada Meiga de ojos como la niebla,
que de ser así ...su Poder malvado destruiría al Artista y jamás podría allí... vivir!!!
Por eso plasma en sus cuadros, moldea la piedra y de la madera...¡¡ que decir...!!!
porque él siente a la anciana Meiga ... que vivió y sigue viviendo... allí ...
su dulzura ... en las cálidas noches de Luna Llena .... su Paz que del alma le llega,
inspirando su mente serena... que la Meiga le entrega y en Arte, lo convierte para ti.
Pero no se lo preguntes al Artista ...porque él lo ocultará .. solo para sí ...
más, yo sé que esa buena Meiga, que hace mucho tiempo ... vivía ... allí ...
es para el Artista una amiga, madre, esposa ... y hasta amante compañera ..
que en las cálidas noches de Luna Llena, le inspira, y por eso él, pinta así...
Con afecto._ Eugenio Tievo Parcero
Kreinto kaj direktoro Camilo Caamaño Gestido
http://mangallona.blogspot.com.es camanoxestido@gmail.com
1ª PARTO "" "A MANGALLONA" ""
Mi memoras vin kiel vi estis antaŭe kaj iu mistera afero informis min pri vi,
malgranda, tre maljuna, malnova vesto ... Kaj eĉ malhela ...
ĉirkaŭita de tre altaj herbaĉoj .... kiel evitante homoj ...
cxar oni ne suferos, kaŝita, por la preterpasantoj.
Diris ke ene de tiu kaverno ... vivis ... unu Meiga ...
kaj de tie ..... Mitologioj de febra sensciaj mensoj,
Blackest kiu estis lia historio rakontita ... estis pli timas vin,
sed ili neniam sciis ke Meigas ... povas fari vin ridi aŭ suferi.
Mi certas ke ĝi estis nur malnova virino kiu vivis tie,
'Nescio de la personoj kiuj proklamas sian veston nur por ridi
'Ĝi estas malnova Meiga kiu vivas en la Mangallona, for de tie,
ke plenluno noktoj, manĝas la animo infanojn vivi !!!
'Kaj se Meiga ekstere ... kio ...? Ĉu vi ne scias ke estas bonaj Meigas
amanta koro, ke knabinoj aŭ prirezignis ilin volis
por pli ne suferas .... envio de popolo ... la malboneco de la homoj ...
la maljustecoj de la terratenientes ... tiutempe tie estis ...?
'Okazis Meiga ... Yesss ...? Estas Rosalia de Castro estis bela Meiga
doloron, ĝojon, amon ... kaj eĉ la plej grandaj Poezia pasion ...
en sia dolĉa registran, ke sorĉis kun lia bela animo Poemoj .....
... Amantoj kaj amis instrui versoj ... la ĝojo de voli vivi?
'Ĝi vivis Meiga .... jes sinjoro .... sed certe estis kiel anĝeloj
..¡ Ĉar mi pensas tiel ...? Se vi estas vizitanta la Mangallona ... anstataŭ fajfilo,
kovrante la malnova domo .... 'Se vi iros tien ... ARTO vidi viajn okulojn nur
malsovaĝa kaj belaj pentraĵoj, fajna ŝtono skulptaĵoj kaj lignaj ... ARTO finfine.
La merito estas la artisto kiu donis novan vivon al la mallumo, ke estis tie ... !!!
Ho senprudentulo ... ke naskiĝonto artisto ke arto povas senti ...
se la Mangallona li vivis ... unu Meiga malbondeziranto kiel nebulo,
ke se tiel ... detruus sian malbonan potencon Artisto kaj neniam povus vivi tie ... !!!
Do plasmo en liaj pentraĵoj, plasmo la ŝtono kaj ligno ... diri ... !!!
ĉar li sentas la Meiga ... maljuna virino kiu vivis kaj ankoraŭ vivas ... tie ...
dolĉeco ... en la varmaj noktoj de plena luno .... via animo Paco venos,
inspirante sian serena menso ... kiu donas Meiga kaj Arto, ĝi faras por vi.
Sed ne demandu la artisto ... ĉar li kaŝos .. nur por si ...
Plie, mi scias ke bona Meiga, kiuj vivis longe ... ... tie ...
ĝi estas por la artisto amiko, patrino, edzino ... kaj eĉ amaj kunulo ..
kiu en la varmaj noktoj de plena luno, li inspiras, kaj tial li, farboj kaj ...
Kun afecto._ Eugenio Tievo Parcero
DEDICADA A LA CASA-MUSEO “A MANGALLONA” DE CANGAS DE MORRAZO-PONTEVEDRA-ESPAÑA ( amangallona@gmail.com ) Y A
SU CREADOR Y DIRECTOR CAMILO CAAMAÑO GESTIDO
http://mangallona.blogspot.com.es camanoxestido@gmail.com
PRIMERA PARTE “”” A MANGALLONA “””
Te recuerdo como antes eras y alguna cosa misteriosa me hablaron de ti,
pequeña, muy anciana, de ropas viejas... y hasta tenebrosa...
rodeada de malezas muy altas.... como evitando a la gente...
para que más no te hicieran sufrir, oculta, para los que pasaban por allí.
Decían que en dentro de esa guarida... habitaba... una Meiga...
y a partir de ahí..... Mitologías de mentes ignorantes calenturientas,
cual más negra fuera su historia contada... más miedo había de ti,
pero nunca supieron que las Meigas... te pueden hacer reír ó sufrir.
Estoy seguro que simplemente era una anciana, la que vivía allí,
¡¡¡ ignorancia del Pueblo que por sus ropas proclama solo para reír
¡¡¡ es una Meiga vieja la que vive en la Mangallona, apartarse de ahí,
que por las noches de Luna Llena, le come el alma a los niños, para vivir!!!
¡¡¡ Y si una Meiga fuera ...¿qué...? ¿acaso no saben que hay Meigas buenas
de corazón amante, cual doncellas abandonadas o ellas, apartarse quisieron
para más no sufrir.... las envidias de la gente...la maldad de los hombres...
la injusticias de los terratenientes... que en aquel tiempo, existían allí...?
¡¡¡ Había una Meiga ...Siiii ...? ¿Es que Rosalía de Castro no fue una bella Meiga
del dolor, de la alegría, del amor ... y hasta de la más grande pasión Poética ...
en su dulce escribir, que embrujó con sus bellos Poemas del alma .....
a amantes y amadas ... enseñando con sus Versos ... la alegría de querer vivir?
¡¡¡ Vivió una Meiga.... si señores .... pero debió ser como los mismos Ángeles
..¡ porque lo pienso así ...?ahora, si vas de visita a la Mangallona... en vez de silbas,
cubriendo la vieja Casona .... ¡¡¡ ahora si vas por allí... solo ARTE verán tus ojos
en mansos y bellos cuadros, en esculturas de fina piedra y de madera ...ARTE al fin.
¡¡¡ El mérito es del Artista que le dio nueva vida a las penumbras que había allí...!!!
¡¡¡insensatos ... que aún no ha nacido un solo Artista que el Arte pueda sentir ...
si en la Mangallona hubiese habitado ... una malvada Meiga de ojos como la niebla,
que de ser así ...su Poder malvado destruiría al Artista y jamás podría allí... vivir!!!
Por eso plasma en sus cuadros, moldea la piedra y de la madera...¡¡ que decir...!!!
porque él siente a la anciana Meiga ... que vivió y sigue viviendo... allí ...
su dulzura ... en las cálidas noches de Luna Llena .... su Paz que del alma le llega,
inspirando su mente serena... que la Meiga le entrega y en Arte, lo convierte para ti.
Pero no se lo preguntes al Artista ...porque él lo ocultará .. solo para sí ...
más, yo sé que esa buena Meiga, que hace mucho tiempo ... vivía ... allí ...
es para el Artista una amiga, madre, esposa ... y hasta amante compañera ..
que en las cálidas noches de Luna Llena, le inspira, y por eso él, pinta así...
Con afecto._ Eugenio Tievo Parcero
Kiele tirita kiam la vorto sonas ...?
Dediĉita al la domo-muzeo "A MANGALLONA" de Cangas de Morrazo-Pontevedra-HISPANIO (amangallona@gmail.com) KAJ
Kreinto kaj direktoro Camilo Camaño Gestido,
http://mangallona.blogspot.com.es
camanoxestido@gmail.com
Kiele tirita kiam la vorto sonas ...?
Parolante kun Camilo Caamaño Gestido KIE ARTO
Drawn EN VIA VOJO DE ESTI priding NIAJ POPOLO
Sidantaj sur la Blanka Ŝtono Marmoro Verda Monto
kaj li havas kiel kompano al la proksima ECO Poeto,
dum la pentristo observas la kristala akvo de la Ria
Ili inspiri belan bildon en via menso, mallaŭte babilis.
Sen fari komparojn, Arto kaj Arto povas havi pli valoroj
la Vorto kiam eliras la animo, kiu enkorpigis bohemia dolĉa brosoj
diris la poeto ĉar mi kredas ke 2 + 2 = 4 sub Ĉielo kaj Tero
dum kion via menso ... plasmoj dependas kiu vidas ĝin.
Eble tiom malnova poeto, sed kiel vi ĵetas sonas sonoj
Eco vi aŭdos la sama kaj en la sama maniero tra la Tero,
kun mia arto de pentrarto ... Mi akiras ke rektoj Curven ...
la maro kunigas la vento ... laŭ la amuzis ĉiu.
Pentristo -¡¡¡ ne komprenas !!! Mi amas ĉar se mi diras lin ke Poetisa
Li skribis sur mia lando ... "Kaj kie vi kaŝas ... vi zorgas surprizita"
dum vi, koloroj spuras en Kurba Linioj en Wind Surf
flosanta nudpiedajn esperanta kompreni kio devenas via animo.
Mi ne pentras min komprenas min sed serĉi
inter nigraj aŭ blankaj siluetoj, inter ruliĝantaj verdaj kaj
Ruĝaj linioj, kiu en mia menso Amo gisas ilin ĉar
Ami aŭ malami depende kion vi vidas min sentas.
Vi rakontis al mi poemon de via tero, "kie vi kaŝas ..."
pli mi diros vin pri alia bela virino, sidantaj sur la trono de trajno
sur la fenestro kiu amuzas lia korpo; dum endorme ŝajnas pensi ...
... Kvin kisoj lipojn atendas sian malsanan kuragxon.
Klare -¡¡¡ Pentristo ... !!! Li estas dormanta virino kaj ŝajnas esti bela ...
Poeto -¡¡¡Que estas naiva ĉar tio ne estas kion mi peniko amuzas ...
por mi estas simpla sonĝoj ĉar eĉ se vi kredas ŝi dormis,
ŝi daŭrigas Monto veka kaj ŝi neniam for.
Destino estas nur vidante kiel Amo kaj kisoj disigas ilin malsukcesos
Estos tre bela kion vi diras Pintor sed vi nur reflektos Artoj
frukto formo kaj Silent kiuj dolĉe vidu vian bildon
dum mi ĵetu min en la venton, ke sur Eĥo, mi revenis.
Poeto, mi pentras por mi mem kaj mia varma brosoj estas kiel vi
lumigas varman lumon sur plenluno noktoj, sed rigardu
Kaj ilia amo kiam la malvarma vento vekiĝas mia Amatino
Por arto ĉiam estos kun vi pentras Arto brosoj aŭ vorto sonoj.
tiam -Sigamos Pentristo, pripensante sur via kanvaso kaj mi
sur Eĥo Plains sentoj ni plenumas
kvankam neniu komprenas, ene de nia menso
ĉar la amo estas la sama en ambaŭ la Vorto aŭ la peniko kiu esprimas ilin.
Kun afecto.- Eugenio Tievo Parcero
DEDICADA A LA CASA-MUSEO “A MANGALLONA” DE CANGAS DE MORRAZO-PONTEVEDRA-ESPAÑA ( amangallona@gmail.com ) Y A
SU CREADOR Y DIRECTOR CAMILO CAMAÑO GESTIDO,
http://mangallona.blogspot.com.es
camanoxestido@gmail.com
¿Cómo se dibuja cuando la PALABRA suena…?
CONVERSANDO CON CAMILO CAAMAÑO GESTIDO DONDE EL ARTE
BROTA EN SU FORMA DE SER ENORGULLECIENDO NUESTRO PUEBLO
Sentados sobre la Piedra Blanca de Mármol de la verde Montaña
y teniendo como acompañante del Poeta al cercano ECO,
mientras que el pintor observa las cristalinas aguas de nuestra Ría
que inspiraban un bello cuadro en su mente, plácidamente charlaban.
-Sin hacer comparaciones, el Arte como Arte tal vez tenga más valores
la Palabra cuando sale del Alma que lo Bohemio plasmado con dulces pinceles
-decía el Poeta- pues considero que 2+2=4 bajo el Cielo y la Tierra
mientras que lo que de tu mente plasmas… dependerá de quien lo vea.
-Posiblemente sea así, viejo Poeta, pero mientras tu lanzas sonidos al sonidos
al Eco que se escuchan igual y de la misma manera en toda la Tierra,
con mi Arte de Pintar… consigo que las Rectas se Curven…
que el Mar se una al Viento… según cada uno las recree.
-¡¡¡ No lo entiendo Pintor!!! porque si yo Amo se lo digo a ella cual Poetisa
escribió en mi Tierra… “y allí donde te escondes… ansiosa te sorprendo”
mientras tú, trazas colores en Rectas Curvadas, en Vientos de Olas
flotando descalzas, esperando que entiendan lo que sale de tu Alma.
-Yo no pinto para que a mí me entiendan sino para que busquen
entre las negras o blancas siluetas, entre Onduladas Verdes y
Rojas Rectas, lo que a su mente mi Amor les proyecta, pues
Amor u Odio verán dependiendo de lo que por mí sientan.
-Tú me hablaste de un Poema de tu Tierra, “allí donde te escondes…”
más yo te hablaré de otra mujer bella, sentada en el asiento de un tren
que sobre la ventana su cuerpo recrea; dormida parece pensar…mientras
sus labios… cinco besos esperan que a su enfermo corazón no llegan.
-¡¡¡ Está claro Pintor…!!! es una mujer dormida y parece ser bella…
-¡¡¡Que ingenuo eres Poeta pues no es eso lo que mi brocha recrea …
para mí son simples Sueños pues aunque tú la creas dormida,
ella continua despierta y la Montaña no pasa ni ella se aleja.
Solo es el Destino que ve como el Amor les separa y los besos no llegan
-será muy bonito lo que dices Pintor pero tu Arte plasmado solo será
fruto de la forma de quien en Silencio y Dulcemente, tu cuadro vea
mientras, yo lo lanzo al Viento que sobre el Eco, me viene de vuelta.
-Poeta, yo pinto para mí y mis cálidas brochas son como para ti
cálidas luces de luz en las noches de Luna Llena, pero lucen
también su Amor cuando el frío Viento a mi Amada despierta
pues el Arte siempre será Arte lo pintes con brochas o la Palabra suena.
-Sigamos entonces Pintor, plasmando sobre tu lienzo y yo
sobre el Eco de las Praderas los sentimientos que guardamos
aunque nadie los entienda, en el interior de nuestra mente
porque Amar es igual sea en la Palabra o la brocha que los expresa.
Con afecto.- Eugenio Tievo Parcero
Kreinto kaj direktoro Camilo Camaño Gestido,
http://mangallona.blogspot.com.es
camanoxestido@gmail.com
Kiele tirita kiam la vorto sonas ...?
Parolante kun Camilo Caamaño Gestido KIE ARTO
Drawn EN VIA VOJO DE ESTI priding NIAJ POPOLO
Sidantaj sur la Blanka Ŝtono Marmoro Verda Monto
kaj li havas kiel kompano al la proksima ECO Poeto,
dum la pentristo observas la kristala akvo de la Ria
Ili inspiri belan bildon en via menso, mallaŭte babilis.
Sen fari komparojn, Arto kaj Arto povas havi pli valoroj
la Vorto kiam eliras la animo, kiu enkorpigis bohemia dolĉa brosoj
diris la poeto ĉar mi kredas ke 2 + 2 = 4 sub Ĉielo kaj Tero
dum kion via menso ... plasmoj dependas kiu vidas ĝin.
Eble tiom malnova poeto, sed kiel vi ĵetas sonas sonoj
Eco vi aŭdos la sama kaj en la sama maniero tra la Tero,
kun mia arto de pentrarto ... Mi akiras ke rektoj Curven ...
la maro kunigas la vento ... laŭ la amuzis ĉiu.
Pentristo -¡¡¡ ne komprenas !!! Mi amas ĉar se mi diras lin ke Poetisa
Li skribis sur mia lando ... "Kaj kie vi kaŝas ... vi zorgas surprizita"
dum vi, koloroj spuras en Kurba Linioj en Wind Surf
flosanta nudpiedajn esperanta kompreni kio devenas via animo.
Mi ne pentras min komprenas min sed serĉi
inter nigraj aŭ blankaj siluetoj, inter ruliĝantaj verdaj kaj
Ruĝaj linioj, kiu en mia menso Amo gisas ilin ĉar
Ami aŭ malami depende kion vi vidas min sentas.
Vi rakontis al mi poemon de via tero, "kie vi kaŝas ..."
pli mi diros vin pri alia bela virino, sidantaj sur la trono de trajno
sur la fenestro kiu amuzas lia korpo; dum endorme ŝajnas pensi ...
... Kvin kisoj lipojn atendas sian malsanan kuragxon.
Klare -¡¡¡ Pentristo ... !!! Li estas dormanta virino kaj ŝajnas esti bela ...
Poeto -¡¡¡Que estas naiva ĉar tio ne estas kion mi peniko amuzas ...
por mi estas simpla sonĝoj ĉar eĉ se vi kredas ŝi dormis,
ŝi daŭrigas Monto veka kaj ŝi neniam for.
Destino estas nur vidante kiel Amo kaj kisoj disigas ilin malsukcesos
Estos tre bela kion vi diras Pintor sed vi nur reflektos Artoj
frukto formo kaj Silent kiuj dolĉe vidu vian bildon
dum mi ĵetu min en la venton, ke sur Eĥo, mi revenis.
Poeto, mi pentras por mi mem kaj mia varma brosoj estas kiel vi
lumigas varman lumon sur plenluno noktoj, sed rigardu
Kaj ilia amo kiam la malvarma vento vekiĝas mia Amatino
Por arto ĉiam estos kun vi pentras Arto brosoj aŭ vorto sonoj.
tiam -Sigamos Pentristo, pripensante sur via kanvaso kaj mi
sur Eĥo Plains sentoj ni plenumas
kvankam neniu komprenas, ene de nia menso
ĉar la amo estas la sama en ambaŭ la Vorto aŭ la peniko kiu esprimas ilin.
Kun afecto.- Eugenio Tievo Parcero
DEDICADA A LA CASA-MUSEO “A MANGALLONA” DE CANGAS DE MORRAZO-PONTEVEDRA-ESPAÑA ( amangallona@gmail.com ) Y A
SU CREADOR Y DIRECTOR CAMILO CAMAÑO GESTIDO,
http://mangallona.blogspot.com.es
camanoxestido@gmail.com
¿Cómo se dibuja cuando la PALABRA suena…?
CONVERSANDO CON CAMILO CAAMAÑO GESTIDO DONDE EL ARTE
BROTA EN SU FORMA DE SER ENORGULLECIENDO NUESTRO PUEBLO
Sentados sobre la Piedra Blanca de Mármol de la verde Montaña
y teniendo como acompañante del Poeta al cercano ECO,
mientras que el pintor observa las cristalinas aguas de nuestra Ría
que inspiraban un bello cuadro en su mente, plácidamente charlaban.
-Sin hacer comparaciones, el Arte como Arte tal vez tenga más valores
la Palabra cuando sale del Alma que lo Bohemio plasmado con dulces pinceles
-decía el Poeta- pues considero que 2+2=4 bajo el Cielo y la Tierra
mientras que lo que de tu mente plasmas… dependerá de quien lo vea.
-Posiblemente sea así, viejo Poeta, pero mientras tu lanzas sonidos al sonidos
al Eco que se escuchan igual y de la misma manera en toda la Tierra,
con mi Arte de Pintar… consigo que las Rectas se Curven…
que el Mar se una al Viento… según cada uno las recree.
-¡¡¡ No lo entiendo Pintor!!! porque si yo Amo se lo digo a ella cual Poetisa
escribió en mi Tierra… “y allí donde te escondes… ansiosa te sorprendo”
mientras tú, trazas colores en Rectas Curvadas, en Vientos de Olas
flotando descalzas, esperando que entiendan lo que sale de tu Alma.
-Yo no pinto para que a mí me entiendan sino para que busquen
entre las negras o blancas siluetas, entre Onduladas Verdes y
Rojas Rectas, lo que a su mente mi Amor les proyecta, pues
Amor u Odio verán dependiendo de lo que por mí sientan.
-Tú me hablaste de un Poema de tu Tierra, “allí donde te escondes…”
más yo te hablaré de otra mujer bella, sentada en el asiento de un tren
que sobre la ventana su cuerpo recrea; dormida parece pensar…mientras
sus labios… cinco besos esperan que a su enfermo corazón no llegan.
-¡¡¡ Está claro Pintor…!!! es una mujer dormida y parece ser bella…
-¡¡¡Que ingenuo eres Poeta pues no es eso lo que mi brocha recrea …
para mí son simples Sueños pues aunque tú la creas dormida,
ella continua despierta y la Montaña no pasa ni ella se aleja.
Solo es el Destino que ve como el Amor les separa y los besos no llegan
-será muy bonito lo que dices Pintor pero tu Arte plasmado solo será
fruto de la forma de quien en Silencio y Dulcemente, tu cuadro vea
mientras, yo lo lanzo al Viento que sobre el Eco, me viene de vuelta.
-Poeta, yo pinto para mí y mis cálidas brochas son como para ti
cálidas luces de luz en las noches de Luna Llena, pero lucen
también su Amor cuando el frío Viento a mi Amada despierta
pues el Arte siempre será Arte lo pintes con brochas o la Palabra suena.
-Sigamos entonces Pintor, plasmando sobre tu lienzo y yo
sobre el Eco de las Praderas los sentimientos que guardamos
aunque nadie los entienda, en el interior de nuestra mente
porque Amar es igual sea en la Palabra o la brocha que los expresa.
Con afecto.- Eugenio Tievo Parcero
domingo, 5 de febrero de 2017
¡¡¡ "" ... Kaj ili donis 10 kaj 11 .. 12 kaj 1 .. "" !!!
¡¡¡ "" ... Kaj ili donis 10 kaj 11 .. 12 kaj 1 .. "" !!!
¡¡¡ "" ... Kaj ili donis 10 kaj 11 .. 12 kaj 1 .. "" !!!
.... Dum aliaj sombra ... memorante la granda majstro Sabina ... kantado ...
"Li estis donita 10 kaj 11 ... 12 kaj unu ... 2 kaj 3 ..." "laŭ la strando ...
sed la sovaĝaj ondoj ... ne alkondukis pli ol marakvo al la bordo kie atendis.
Li iradis tutan tagon kaj la tutan nokton serĉante ŝin sonĝo Sandcastle ...
aŭ eble .... la minimuma eroj de sablo ... en siaj manoj apogon ...
Ŝi memorante "... kaj donis lin 12 kaj unu ... 2 kaj 3" sur tiu strando.
Kelkfoje li pensis vidi .... ke sur la kristala blanka ŝaŭmo saleta sed ... ...
rajdis malhela ĉevalo ... eble rompos la haremo de la Kalifo ...
pli Sabina memorigis lin "... kaj donis 10 kaj 11 ... 12 kaj unu ... 2 kaj 3 ..."
'Ĝi atendis kaj atendis senfinajn horojn kun malfermitaj manoj kaj etendis ondoj ... !!!
sed la malglata maro ondoj .... nur alportis lin ... kaj la furiozon ondoj, akvo nur alportis ...
"Li estis donita 10 kaj 11 ... 12 kaj unu ... 3 ... 2 andthe" sur la malvarma strando.
Ĉu vi vidas ŝin Sandcastle brilanta majeste sur la bordo kie estis ...?
¡¡¡Se ĝi estis iom malnova kabano ... eĉ kun tio, la Poeto konsentis !!!
dum aliaj skandis "... la ... 12 kaj 2 kaj 3 ..." sed la sabloj, ne atingis
La luno, laca de pagi liajn klara lumo ... Kaj en via serĉo trovi ilin,
Mi volis iri dormi ... sur ŝia blanka kaj plilongigita lito kiu atendis
"... Kaj li ricevis 10 kaj 11 ... 12 kaj unu .... 2 kaj 3 ... matene ...
'Sed viaj manoj ... emblandecidas de la ondoj kiuj nur kondukis lin .... ŝaŭmo kaj akvo ...
sen sablo dum ŝi petted brusto ... sur la strando kompili, dum Sabina kantis
"... Kaj li ricevis 10 kaj 11 .... 12 kaj unu .... 2 kaj 3 ... kaj dormis krepuske ...."
¡¡¡ "" ... Kaj ili donis 10 kaj 11 .. 12 kaj 1 .. "" !!!
.... Dum aliaj sombra ... memorante la granda majstro Sabina ... kantado ...
"Li estis donita 10 kaj 11 ... 12 kaj unu ... 2 kaj 3 ..." "laŭ la strando ...
sed la sovaĝaj ondoj ... ne alkondukis pli ol marakvo al la bordo kie atendis.
Li iradis tutan tagon kaj la tutan nokton serĉante ŝin sonĝo Sandcastle ...
aŭ eble .... la minimuma eroj de sablo ... en siaj manoj apogon ...
Ŝi memorante "... kaj donis lin 12 kaj unu ... 2 kaj 3" sur tiu strando.
Kelkfoje li pensis vidi .... ke sur la kristala blanka ŝaŭmo saleta sed ... ...
rajdis malhela ĉevalo ... eble rompos la haremo de la Kalifo ...
pli Sabina memorigis lin "... kaj donis 10 kaj 11 ... 12 kaj unu ... 2 kaj 3 ..."
'Ĝi atendis kaj atendis senfinajn horojn kun malfermitaj manoj kaj etendis ondoj ... !!!
sed la malglata maro ondoj .... nur alportis lin ... kaj la furiozon ondoj, akvo nur alportis ...
"Li estis donita 10 kaj 11 ... 12 kaj unu ... 3 ... 2 andthe" sur la malvarma strando.
Ĉu vi vidas ŝin Sandcastle brilanta majeste sur la bordo kie estis ...?
¡¡¡Se ĝi estis iom malnova kabano ... eĉ kun tio, la Poeto konsentis !!!
dum aliaj skandis "... la ... 12 kaj 2 kaj 3 ..." sed la sabloj, ne atingis
La luno, laca de pagi liajn klara lumo ... Kaj en via serĉo trovi ilin,
Mi volis iri dormi ... sur ŝia blanka kaj plilongigita lito kiu atendis
"... Kaj li ricevis 10 kaj 11 ... 12 kaj unu .... 2 kaj 3 ... matene ...
'Sed viaj manoj ... emblandecidas de la ondoj kiuj nur kondukis lin .... ŝaŭmo kaj akvo ...
sen sablo dum ŝi petted brusto ... sur la strando kompili, dum Sabina kantis
"... Kaj li ricevis 10 kaj 11 .... 12 kaj unu .... 2 kaj 3 ... kaj dormis krepuske ...."
C A Mi N M O ...........
C A Mi N M O ........................... ..
Vojon sen apogo piedojn sur la malmolan teron,
Vojo sen movi brakojn sen wobbling,
glata vojo dum Sudokcidenta vento alportas reen memorojn,
Vojon reen sen rigardi malantaŭen kvazaŭ nur sonĝo.
Vojo kun vido al la fronto inter blankaj nuboj firmamento,
Carballeiras vojo kaj for de vojoj, ke mi ne plu revenas
Vojo sin de la verdaj ondoj kiuj punktoj en mia vilaĝo falis
Vojo sen vidi miajn malnovajn montoj naskigxis en mia vilagxo.
Vojo lasante ĉiu footfall malnovaj amoj kaj ankoraŭ apenaŭ memoras
vagantaj padon kiu ne konas lian destinon aŭ kie kaŝiĝas
Vojo sen bedaŭro kiu doloris min kaj mi vundis, mi petas pardonon
Pilgrimanto Vojon kiel serĉanta Eterna Paco antauxirantoj.
Vojo sed al mi, mi pasas kiel nigraj ombroj kaj serena silento
Vojon kaj tiel ne faros nur ĉielo kie sonĝoj estas nur ...
Maniero pli milionoj kiuj Almas el ekster la flughaveno
Vojo en la tago ni ĉiuj elektis aŭ destino eble jam atendis vidi nin.
Mi marŝas iu ne irus kaj resti en la loko kie ili lasis
Vojo sciante, ke la lando ne plu apartenas al ni kaj kio estas nova nun estas Eterna
vidante maniero kiel kredi vekos kiel hieraŭ, kiel ĉiam ili
Vojo en mia nova vivo nenio estas kio estis aŭ kiom volo tiuj sonĝoj.
Camino con la vista al frente entre nubes blancas del Firmamento,
Vojon sen apogo piedojn sur la malmolan teron,
Vojo sen movi brakojn sen wobbling,
glata vojo dum Sudokcidenta vento alportas reen memorojn,
Vojon reen sen rigardi malantaŭen kvazaŭ nur sonĝo.
Vojo kun vido al la fronto inter blankaj nuboj firmamento,
Carballeiras vojo kaj for de vojoj, ke mi ne plu revenas
Vojo sin de la verdaj ondoj kiuj punktoj en mia vilaĝo falis
Vojo sen vidi miajn malnovajn montoj naskigxis en mia vilagxo.
Vojo lasante ĉiu footfall malnovaj amoj kaj ankoraŭ apenaŭ memoras
vagantaj padon kiu ne konas lian destinon aŭ kie kaŝiĝas
Vojo sen bedaŭro kiu doloris min kaj mi vundis, mi petas pardonon
Pilgrimanto Vojon kiel serĉanta Eterna Paco antauxirantoj.
Vojo sed al mi, mi pasas kiel nigraj ombroj kaj serena silento
Vojon kaj tiel ne faros nur ĉielo kie sonĝoj estas nur ...
Maniero pli milionoj kiuj Almas el ekster la flughaveno
Vojo en la tago ni ĉiuj elektis aŭ destino eble jam atendis vidi nin.
Mi marŝas iu ne irus kaj resti en la loko kie ili lasis
Vojo sciante, ke la lando ne plu apartenas al ni kaj kio estas nova nun estas Eterna
vidante maniero kiel kredi vekos kiel hieraŭ, kiel ĉiam ili
Vojo en mia nova vivo nenio estas kio estis aŭ kiom volo tiuj sonĝoj.
C A M I N O………………………..
Camino sin apoyar los pies sobre el duro suelo,
Camino sin mover los brazos y sin bamboleo,
Camino suave mientras el Viento del Sudoeste me trae recuerdos,
Camino sin ver para atrás como si lo de atrás solo fuera un Sueño.
Camino con la vista al frente entre nubes blancas del Firmamento,
Camino lejos de carballeiras y caminos por los que ya no vuelvo
Camino lejos de las verdes olas que de otros lugares en mi Pueblo recayeron
Camino sin ver mis viejas montañas que en mi Aldea nacieron.
Camino dejando en cada pisada viejos amores y duras penas que aún recuerdo
Camino cual errante no sabe su destino ni en donde él, se está escondiendo
Camino sin lamentar quien me hirió y de los que herí, perdón les estoy pidiendo
Camino como Peregrino que busca la Paz Eterna de los que antes se fueron.
Camino pero a mi lado veo pasar como negras sombras serenas y en Silencio
Camino y así no voy solo hacía el Firmamento donde los Sueños, solo son…
Camino más millones de Almas cual salida fuera del mismo Aeropuerto
Camino en el día que todos escogimos o el destino quizás ya esperaba vernos.
Camino más algunos pretenden no andar y quedarse en el sitio donde salieron
Camino sabiendo que esa tierra ya no nos pertenece y lo nuevo ahora es Eterno
Camino viendo como creen que despiertos será como Ayer, como siempre fueron
Camino que en mi nuevo vivir nada es lo que fue ni cómo serán esos Sueños.
Kiele tirita kiam la vorto sonas ...?
Kiele tirita kiam la vorto sonas ...?
Parolante kun Camilo Caamaño Gestido KIE ARTO
Drawn EN VIA VOJO DE ESTI priding NIAJ POPOLO
Sidantaj sur la Blanka Ŝtono Marmoro Verda Monto
kaj li havas kiel kompano al la proksima ECO Poeto,
dum la pentristo observas la kristala akvo de la Ria
Ili inspiri belan bildon en via menso, mallaŭte babilis.
Sen fari komparojn, Arto kaj Arto povas havi pli valoroj en
la Vorto kiam eliras la animo, kiu enkorpigis bohemia dolĉa brosoj
diris la poeto ĉar mi kredas ke 2 + 2 = 4 sub Ĉielo kaj Tero
dum kion via menso ... plasmoj dependas kiu vidas ĝin.
Eble tiom malnova poeto, sed kiel vi ĵetas la vento sonoj
Eko aŭdis la sama kaj en la sama maniero tra la Tero,
kun mia arto de pentrarto ... Mi akiras ke rektoj Curven ...
la maro kunigas la vento ... kiel ĉiu vidas kaj amuzas.
Pentristo -¡¡¡ ne komprenas !!! Mi amas ĉar se mi diras lin ke Poetisa
Li skribis sur mia lando ... "Kaj kie vi kaŝas ... vi zorgas surprizita"
dum vi, koloroj spuras en Kurba Linioj en Wind Surf
flosanta nudpiedajn esperanta kompreni kio devenas via animo.
Mi ne pentras min komprenas min sed serĉi
inter nigraj aŭ blankaj siluetoj, inter ruliĝantaj verdaj kaj
Ruĝaj linioj, kiu en mia menso Amo gisas ilin ĉar
Amas aŭ malamas iri depende kion vi sentas por mi.
Vi rakontis al mi poemon de via tero, "kie vi kaŝas ..."
pli mi diros vin pri alia bela virino, sidantaj sur la trono de trajno
sur la fenestro kiu amuzas lia korpo; dum endorme ŝajnas pensi ...
liaj lipoj ... sed atendi kvin kisojn ŝia malsana kuragxon.
Klare -¡¡¡ Pentristo ... !!! Li estas dormanta virino kaj ŝajnas esti bela ...
Poeto -¡¡¡Que estas naiva ĉar tio ne estas kion mi peniko malkaŝas,
por mi estas simpla sonĝoj ĉar eĉ se vi kredas ŝi dormis,
ŝi daŭrigas Monto veka kaj ŝi neniam for.
Destino estas nur vidante kiel Amo kaj kisoj disigas ilin malsukcesos
Estos tre bela kion vi diras Pintor sed vi nur reflektos Artoj
frukto formo kaj Silent kiuj dolĉe vidu vian bildon
dum mi ĵetu min en la venton, ke sur Eĥo, mi revenis.
Poeto, mi pentras por mi mem kaj mia varma brosoj estas kiel vi
Mi amas varman lumoj sur plenluno noktoj, sed rigardu
Kaj ilia amo kiam la malvarma vento vekiĝas mia Amatino
Arto por arto ĉiam estos kun vi pentras brosoj aŭ se la vorto sonas.
tiam -Sigamos Pentristo, pripensante sur via kanvaso kaj mi
sur Eĥo Plains sentoj ni plenumas
kvankam neniu komprenas, ĉar interne niaj mensoj
Ami estas egalaj ĉu en la Vorto aŭ peniko esprimas.
-Tú me hablaste de un Poema de tu Tierra, “allí donde te escondes…”
Parolante kun Camilo Caamaño Gestido KIE ARTO
Drawn EN VIA VOJO DE ESTI priding NIAJ POPOLO
Sidantaj sur la Blanka Ŝtono Marmoro Verda Monto
kaj li havas kiel kompano al la proksima ECO Poeto,
dum la pentristo observas la kristala akvo de la Ria
Ili inspiri belan bildon en via menso, mallaŭte babilis.
Sen fari komparojn, Arto kaj Arto povas havi pli valoroj en
la Vorto kiam eliras la animo, kiu enkorpigis bohemia dolĉa brosoj
diris la poeto ĉar mi kredas ke 2 + 2 = 4 sub Ĉielo kaj Tero
dum kion via menso ... plasmoj dependas kiu vidas ĝin.
Eble tiom malnova poeto, sed kiel vi ĵetas la vento sonoj
Eko aŭdis la sama kaj en la sama maniero tra la Tero,
kun mia arto de pentrarto ... Mi akiras ke rektoj Curven ...
la maro kunigas la vento ... kiel ĉiu vidas kaj amuzas.
Pentristo -¡¡¡ ne komprenas !!! Mi amas ĉar se mi diras lin ke Poetisa
Li skribis sur mia lando ... "Kaj kie vi kaŝas ... vi zorgas surprizita"
dum vi, koloroj spuras en Kurba Linioj en Wind Surf
flosanta nudpiedajn esperanta kompreni kio devenas via animo.
Mi ne pentras min komprenas min sed serĉi
inter nigraj aŭ blankaj siluetoj, inter ruliĝantaj verdaj kaj
Ruĝaj linioj, kiu en mia menso Amo gisas ilin ĉar
Amas aŭ malamas iri depende kion vi sentas por mi.
Vi rakontis al mi poemon de via tero, "kie vi kaŝas ..."
pli mi diros vin pri alia bela virino, sidantaj sur la trono de trajno
sur la fenestro kiu amuzas lia korpo; dum endorme ŝajnas pensi ...
liaj lipoj ... sed atendi kvin kisojn ŝia malsana kuragxon.
Klare -¡¡¡ Pentristo ... !!! Li estas dormanta virino kaj ŝajnas esti bela ...
Poeto -¡¡¡Que estas naiva ĉar tio ne estas kion mi peniko malkaŝas,
por mi estas simpla sonĝoj ĉar eĉ se vi kredas ŝi dormis,
ŝi daŭrigas Monto veka kaj ŝi neniam for.
Destino estas nur vidante kiel Amo kaj kisoj disigas ilin malsukcesos
Estos tre bela kion vi diras Pintor sed vi nur reflektos Artoj
frukto formo kaj Silent kiuj dolĉe vidu vian bildon
dum mi ĵetu min en la venton, ke sur Eĥo, mi revenis.
Poeto, mi pentras por mi mem kaj mia varma brosoj estas kiel vi
Mi amas varman lumoj sur plenluno noktoj, sed rigardu
Kaj ilia amo kiam la malvarma vento vekiĝas mia Amatino
Arto por arto ĉiam estos kun vi pentras brosoj aŭ se la vorto sonas.
tiam -Sigamos Pentristo, pripensante sur via kanvaso kaj mi
sur Eĥo Plains sentoj ni plenumas
kvankam neniu komprenas, ĉar interne niaj mensoj
Ami estas egalaj ĉu en la Vorto aŭ peniko esprimas.
¿Cómo se dibuja cuando la PALABRA suena…?
CONVERSANDO CON CAMILO CAAMAÑO GESTIDO DONDE EL ARTE
BROTA EN SU FORMA DE SER ENORGULLECIENDO NUESTRO PUEBLO
Sentados sobre la Piedra Blanca de Mármol de la verde Montaña
y teniendo como acompañante del Poeta al cercano ECO,
mientras que el pintor observa las cristalinas aguas de nuestra Ría
que inspiraban un bello cuadro en su mente, plácidamente charlaban.
-Sin hacer comparaciones, el Arte como Arte tal vez tenga más valores en
la Palabra cuando sale del Alma que lo Bohemio plasmado con dulces pinceles
-decía el Poeta- pues considero que 2+2=4 bajo el Cielo y la Tierra
mientras que lo que de tu mente plasmas… dependerá de quien lo vea.
-Posiblemente sea así, viejo Poeta, pero mientras tu lanzas sonidos al Viento
en el Eco se escuchan igual y de la misma manera en toda la Tierra,
con mi Arte de Pintar… consigo que las Rectas se Curven…
que el Mar se una al Viento… según cada uno las ve y las recrea.
-¡¡¡ No lo entiendo Pintor!!! porque si yo Amo se lo digo a ella cual Poetisa
escribió en mi Tierra… “y allí donde te escondes… ansiosa te sorprendo”
mientras tú, trazas colores en Rectas Curvadas, en Vientos de Olas
flotando descalzas, esperando que entiendan lo que sale de tu Alma.
-Yo no pinto para que a mí me entiendan sino para que busquen
entre las negras o blancas siluetas, entre Onduladas Verdes y
Rojas Rectas, lo que a su mente mi Amor les proyecta, pues
Amor u Odio irán dependiendo de lo que por mí sientan.
-Tú me hablaste de un Poema de tu Tierra, “allí donde te escondes…”
más yo te hablaré de otra mujer bella, sentada en el asiento de un tren
que sobre la ventana su cuerpo recrea; dormida parece pensar…mientras
sus labios… cinco besos esperan pero a su enfermo corazón no llegan.
-¡¡¡ Está claro Pintor…!!! es una mujer dormida y parece ser bella…
-¡¡¡Que ingenuo eres Poeta pues no es eso lo que mi brocha desvela,
para mí son simples Sueños pues aunque tú la creas dormida,
ella continua despierta y la Montaña no pasa ni ella se aleja.
Solo es el Destino que ve como el Amor les separa y los besos no llegan
-Será muy bonito lo que dices Pintor pero tu Arte plasmado solo será
fruto de la forma de quien en Silencio y Dulcemente, tu cuadro vea
mientras yo lo lanzo al Viento que sobre el Eco, me viene de vuelta.
-Poeta, yo pinto para mí y mis cálidas brochas son como para ti
cálidas luces de Amor en las noches de Luna Llena, pero lucen
también su Amor cuando el frío Viento a mi Amada despierta
pues el Arte siempre será Arte lo pintes con brochas o si la Palabra suena.
-Sigamos entonces Pintor, plasmando sobre tu lienzo y yo
sobre el Eco de las Praderas los sentimientos que guardamos
aunque nadie los entienda, pues en el interior de nuestra mente
Amar es igual sea en la Palabra o la brocha que los expresa.
"Lasta Mal ... Revo ... Dream por Morgaŭ Amando"
"Lasta Mal ... Revo ... Dream por Morgaŭ Amando"
Kiam la lastaj horoj de la Jaro malrapide elĉerpiĝas
Emerĝas en mia menso, pasintaj memoroj, kiel ĉiam nebonajn
sed ĉiam mi metis mian pafarkon boato pafarkon kontraŭ la ondoj venis
kaj armitaj Revoj ... Mi lasis tiuj ŝtormoj kun bona vetero atendado.
Estas facile paroli pri "ondoj" kiam la solaj kiu ludis en la bankuvo estis
aŭ eble la malgrandaj ondoj kiuj atingas la strandon sen bravura kaj modesta ...
sed iuj, kiuj konas la marojn de la Granda Suno, ni scias ke ni parolas
Kiam vi atingos la teron, anstataŭ marŝi ... vi iros kiel ondoj, dancado.
Ĉiuj pneŭoj ... eĉ kiam vi havas la korpon kutimis ricevi lurch,
sed vi foje ĉe maro, vidu ankaŭ blua lumo blua ĉielo klara
ke viaj sonĝoj kiel devas esti amo kaj esti amata similos ...
kaj vi miras multfoje ... ĉar por mi, ke mondo de Amo rifuzis min?
Kiam li ricevas kiel hodiaŭ, la malfruaj horoj de silvestro ...
kaj vi povas senti iom pli feliĉa ... ĉar se vi mortas hodiaŭ ...
Nova Jaro vi estos entombigita .... kaj ... kelkajn al via pordo ....
ili restis ...? sed la demandoj de la Jaro finita, vi ankoraŭ fajfante ...
Vi sentas kiel la Phoenix kaj vi forlasis el tiu melankolia kanto ...
ĝis via kruta malsupreniro al la fundo de la maroj funebris ...
melodiaj sonoj lulkanto ... ke dum via korpo daŭre falas ...
memorigas vin kiel bela ĝi estas ami, eĉ Lupino kiu amas vin.
Kaj denove vi transformos en Poeto kaj depreni viajn flugilojn dormetante
sango en malvarma akvo, viaj sonĝoj glitis ... kaj renaskiĝis denove
de tiuj cindroj kaj ... vi grimpos kaj grimpi ... serĉante ke bela kanto ...
kaj vi komprenos la belecon de la vivo, kiam vi diros al mi ... "" "Mi amas vin ..." ".
Kaj vi tenas flugis supren, dum la furiozaj ondoj iri trankviligante
kaj la abunda verda Valle vivigas kaj manĝon al tiuj kiuj ankoraŭ vivas
kaj denove via korpo, fariĝi poeto, li prenas sian plumon en la manojn
kaj vi reverki Poemoj, Rakontoj kaj Reflektadoj ... nur amo ....
La Malnova Jaro jam fading ... Ni revas tiu Novjaro alvenas
Sonĝoj kie nia Politika Laboristoj Voĉdonu por doni ilin fariĝi,
Ni revas ke ĉiuj ŝtatoj, sen disigi, adjourn la lando, kiu elkondukis nin:
Ni revas ke estos pli perforto, nek malĝoja Blankaj Kolomboj flugas.
Kaj en la Nova Jaro ... en angulo de mia kaverno Mi revas ke unu tago ...
Mi diris ... "ne lasas ĉar mi vere neniam amis ... mi amas vin ..."
ke se nur fora revo .... kiam nokto venas ...
reveninte memori ... Mi revenos jam senti ke mi ... "Mi amas vin tro por ..
Kiam la lastaj horoj de la Jaro malrapide elĉerpiĝas
Emerĝas en mia menso, pasintaj memoroj, kiel ĉiam nebonajn
sed ĉiam mi metis mian pafarkon boato pafarkon kontraŭ la ondoj venis
kaj armitaj Revoj ... Mi lasis tiuj ŝtormoj kun bona vetero atendado.
Estas facile paroli pri "ondoj" kiam la solaj kiu ludis en la bankuvo estis
aŭ eble la malgrandaj ondoj kiuj atingas la strandon sen bravura kaj modesta ...
sed iuj, kiuj konas la marojn de la Granda Suno, ni scias ke ni parolas
Kiam vi atingos la teron, anstataŭ marŝi ... vi iros kiel ondoj, dancado.
Ĉiuj pneŭoj ... eĉ kiam vi havas la korpon kutimis ricevi lurch,
sed vi foje ĉe maro, vidu ankaŭ blua lumo blua ĉielo klara
ke viaj sonĝoj kiel devas esti amo kaj esti amata similos ...
kaj vi miras multfoje ... ĉar por mi, ke mondo de Amo rifuzis min?
Kiam li ricevas kiel hodiaŭ, la malfruaj horoj de silvestro ...
kaj vi povas senti iom pli feliĉa ... ĉar se vi mortas hodiaŭ ...
Nova Jaro vi estos entombigita .... kaj ... kelkajn al via pordo ....
ili restis ...? sed la demandoj de la Jaro finita, vi ankoraŭ fajfante ...
Vi sentas kiel la Phoenix kaj vi forlasis el tiu melankolia kanto ...
ĝis via kruta malsupreniro al la fundo de la maroj funebris ...
melodiaj sonoj lulkanto ... ke dum via korpo daŭre falas ...
memorigas vin kiel bela ĝi estas ami, eĉ Lupino kiu amas vin.
Kaj denove vi transformos en Poeto kaj depreni viajn flugilojn dormetante
sango en malvarma akvo, viaj sonĝoj glitis ... kaj renaskiĝis denove
de tiuj cindroj kaj ... vi grimpos kaj grimpi ... serĉante ke bela kanto ...
kaj vi komprenos la belecon de la vivo, kiam vi diros al mi ... "" "Mi amas vin ..." ".
Kaj vi tenas flugis supren, dum la furiozaj ondoj iri trankviligante
kaj la abunda verda Valle vivigas kaj manĝon al tiuj kiuj ankoraŭ vivas
kaj denove via korpo, fariĝi poeto, li prenas sian plumon en la manojn
kaj vi reverki Poemoj, Rakontoj kaj Reflektadoj ... nur amo ....
La Malnova Jaro jam fading ... Ni revas tiu Novjaro alvenas
Sonĝoj kie nia Politika Laboristoj Voĉdonu por doni ilin fariĝi,
Ni revas ke ĉiuj ŝtatoj, sen disigi, adjourn la lando, kiu elkondukis nin:
Ni revas ke estos pli perforto, nek malĝoja Blankaj Kolomboj flugas.
Kaj en la Nova Jaro ... en angulo de mia kaverno Mi revas ke unu tago ...
Mi diris ... "ne lasas ĉar mi vere neniam amis ... mi amas vin ..."
ke se nur fora revo .... kiam nokto venas ...
reveninte memori ... Mi revenos jam senti ke mi ... "Mi amas vin tro por ..
" Último Mal Sueño... para Mañana... Soñar Amando"
Cuando las últimas horas del Año se van lentamente acabando
afloran en mi mente, recuerdos pasados, que como siempre no fueron buenos
pero siempre puse mi barco proa con proa contra las olas que llegaron
y armado de Sueños... salí de esas tormentas con el buen tiempo esperando.
Fácil es hablar de "olas", cuando las únicas que se vieron era en la bañera jugando
o quizás el pequeño oleaje que a la playa llega sin bravura y manso ...
pero algunos que hemos conocido los mares del Gran Sol,sabemos de que hablamos
que cuando llegas a tierra, en vez de pasear ... sigues como en las olas , bailando.
Todo cansa... hasta cuando tienes el cuerpo acostumbrado a recibir bandazos,
pero aveces en el mar, ves también celestes cielos de luz azul despejados
que se semejan a tus Sueños de como debe ser Amar y ser Amado ...
y te preguntas una y otra vez...¿porque a mí, ese mundo de Amor se me ha negado?
Cuando llega como hoy, las últimas horas del día de Fin de Año ...
ya te puedes sentir un poco MÁS feliz ... porque si hoy mueres ...
en Año Nuevo serás enterrado .... y eso ... ¿ a cuantos a su puerta ....
se quedaron...? pero las preguntas de este Año acabado, te siguen silbando ...
Te sientes como el Ave Fénix y te dejas llevar de ese melancólico canto...
hasta que en tu empinada bajada, hasta el fondo de los mares llorados ...
suena una melódica nana ... que mientras tu cuerpo sigue bajando ...
te recuerda lo bello que es Amar, aunque sea una Loba la que te está amando.
Y otra vez te transformas en Poeta y despegas tus alas que dormitaban
la sangre que en agua fría, tus sueños colaron... y renaces de nuevo
de esas cenizas y ... subes y subes ... buscando aquel bello canto ...
y vuelves a comprender la belleza de la Vida, cuando me dices... """ te amo..."".
Y sigues volando hacía arriba, mientras las bravas olas del mar se van calmando
y el Valle frondoso y verde da vida y comida a los que lo siguen habitando
y otra vez tu cuerpo, convertido en Poeta, coge su pluma entre sus manos
y vuelves a escribir Poemas, Reflexiones y Cuentos ... solo para enamorados ....
El Año Viejo ya se va esfumando...¡¡¡Soñemos a este Año Nuevo que llega
Sueños en donde nuestros Políticos se vuelvan Obreros del voto que les damos,
Soñemos que Unidos Todos, sin separarnos, levantaremos la tierra que nos ha criado,
Soñemos que no habrá más violencia de género, ni Palomas Blancas tristes volando.
Y en ese Año Nuevo... en una esquina de mi cueva Soñaré ... que un día
me dijiste ..." no te marches porque de verdad que nunca amé... cómo te amo..."
que aunque solo fuera un lejano Sueño.... cuando llegue la noche ...
al volver a recordarlo ... me volverá ha hacer sentir que yo ... " también así te amo..."
afloran en mi mente, recuerdos pasados, que como siempre no fueron buenos
pero siempre puse mi barco proa con proa contra las olas que llegaron
y armado de Sueños... salí de esas tormentas con el buen tiempo esperando.
Fácil es hablar de "olas", cuando las únicas que se vieron era en la bañera jugando
o quizás el pequeño oleaje que a la playa llega sin bravura y manso ...
pero algunos que hemos conocido los mares del Gran Sol,sabemos de que hablamos
que cuando llegas a tierra, en vez de pasear ... sigues como en las olas , bailando.
Todo cansa... hasta cuando tienes el cuerpo acostumbrado a recibir bandazos,
pero aveces en el mar, ves también celestes cielos de luz azul despejados
que se semejan a tus Sueños de como debe ser Amar y ser Amado ...
y te preguntas una y otra vez...¿porque a mí, ese mundo de Amor se me ha negado?
Cuando llega como hoy, las últimas horas del día de Fin de Año ...
ya te puedes sentir un poco MÁS feliz ... porque si hoy mueres ...
en Año Nuevo serás enterrado .... y eso ... ¿ a cuantos a su puerta ....
se quedaron...? pero las preguntas de este Año acabado, te siguen silbando ...
Te sientes como el Ave Fénix y te dejas llevar de ese melancólico canto...
hasta que en tu empinada bajada, hasta el fondo de los mares llorados ...
suena una melódica nana ... que mientras tu cuerpo sigue bajando ...
te recuerda lo bello que es Amar, aunque sea una Loba la que te está amando.
Y otra vez te transformas en Poeta y despegas tus alas que dormitaban
la sangre que en agua fría, tus sueños colaron... y renaces de nuevo
de esas cenizas y ... subes y subes ... buscando aquel bello canto ...
y vuelves a comprender la belleza de la Vida, cuando me dices... """ te amo..."".
Y sigues volando hacía arriba, mientras las bravas olas del mar se van calmando
y el Valle frondoso y verde da vida y comida a los que lo siguen habitando
y otra vez tu cuerpo, convertido en Poeta, coge su pluma entre sus manos
y vuelves a escribir Poemas, Reflexiones y Cuentos ... solo para enamorados ....
El Año Viejo ya se va esfumando...¡¡¡Soñemos a este Año Nuevo que llega
Sueños en donde nuestros Políticos se vuelvan Obreros del voto que les damos,
Soñemos que Unidos Todos, sin separarnos, levantaremos la tierra que nos ha criado,
Soñemos que no habrá más violencia de género, ni Palomas Blancas tristes volando.
Y en ese Año Nuevo... en una esquina de mi cueva Soñaré ... que un día
me dijiste ..." no te marches porque de verdad que nunca amé... cómo te amo..."
que aunque solo fuera un lejano Sueño.... cuando llegue la noche ...
al volver a recordarlo ... me volverá ha hacer sentir que yo ... " también así te amo..."
Frua birdo kaj mevoj Homuli Gaviotans
Frua birdo kaj mevoj Homuli Gaviotans
Sonoriloj ringo en la malnova urbo aŭ en la manoj de horloĝo
8 horo matene kaj kiel kutime tie flocking mevoj kaj
Gaviotans maskloj nekonsiderante la domina frosto, pluvo Sudokcidento,
nek la dolĉa varmeco ene cxiuj bonaj kafejoj kiuj atendas ilin.
Os sidantaj sur seĝoj kiuj akompanas pluraj tabloj kun varmega kafo,
sen encuenta malvarma mateno, la suno aŭ la densa nebulo ... kiu lia
korpo estis imuna al meteorologías la jaro, iuj sensciaj mevoj kaj
kiel ĉiam, ne malproksime de tie plej sensciaj masklo mevoj tertuliaban.
Ekde la fino de la doko al la centro de mia bela vilaĝo,
ĉiutage vidis toksomaniulo kaj fumis sian mateno cigaredon, dum iuj
pli prudenta, restis sub la milda varmo ke post la pordo
kafo maŝinoj kaj hejtado hejti ilin malvarma malfacila.
Mi neniam povus kompreni sed mi povus imagi ke taŭgeco
senscia de mevoj kaj eltenanta la konstanta evitante malbona vetero
vintra vetero alportis malvarma pluvo kaj malseka vento,
vulkanoj kiuj iliaj korpoj estis neeltenebla varmo.
Iuj klarigas ĝin kiel la malvirta pruvo enkondukis en sia Animo,
cigaredon, sed mi, malklera de mia nekompreno
Mi scivolis ... kio ne povas iri eksteren kiam volas volas
gluti ke blanka fumo plenigis siajn pulmojn post mortiga malvarmo ...?
Ĉio estis senutila vidante tiujn ĵurnalojn kaj malvarmigita karakteroj
ke kvankam ili estis spicita maristoj de malglataj maroj,
ilin en sia rolo kiel dommastrinoj, postulis lian ĉeeston, la sama egaleco
escepte ke ili estis viraj mevoj mevoj kaj ili nomis sin.
Post pluraj horoj kiam la tagmeza suno invitis ilin promeni,
Mi memoras tiujn fruaj horoj de ĉiutaga sunleviĝo
al la vidi ilin en la malferma, prefere ol trakti normalajn homojn,
Mi komparas ilin kun strangaj maskloj mevoj kaj perdita Gaviotans
LAS GAVIOTAS Y LOS TEMPRANEROS MACHOS GAVIOTEROS
Suenan en las viejas Campanas del Pueblo ó en las manecillas de un reloj
las 8 en punto de la mañana y como todos los días, allí acuden gaviotas y
machos gavioteros sin importarles la helada reinante, la lluvia del Suroeste,
ni el dulce calor que hay dentro de todas las buenas cafeterías que les esperan.
Sentadas-os sobre las sillas que acompañan a varias mesas con un caluroso café,
sin tener encuenta al frío mañanero, al Sol o a la espesa niebla ... cual su
cuerpo fuera inmune a las meteorologías del año, unas ignorantes gaviotas y
como siempre, no lejos de allí más ignorantes machos gaviotas se tertuliaban.
Desde el final del Muelle, hasta el centro de mi bello Pueblo,
cada día los veía fumar su enviciado y mañanero cigarrillo, mientras algunas
más sensatas, permanecían bajo el suave calor que tras la puerta de entrada
las máquinas del café y la calefacción les calentaba del duro frío.
Nunca pude comprender pero sí me podía imaginar aquella aptitud
de las ignorantes gaviotas, sorteando y soportando las constantes inclemencias
del tiempo en invierno que traían la lluvia fría y el viento húmedo,
cual sus cuerpos fueran volcanes de insoportable calefacción.
Algunos lo explicaban como el justificante vicioso introducido en su Alma,
de fumarse un cigarrillo, pero yo, ignorante de mi incomprensión
me preguntaba ... ¿ y no pueden salir a la calle cuando desear quieran
tragarse ese blanco humo que llena sus pulmones de posteriores fríos mortales...?
Todo era inútil viendo a aquellos diarios y enfriados personajes
que si bien ellos eran curtidos marineros de bravos mares,
ellas en su faceta de amas de casa, exigían con su presencia, la misma igualdad
salvo que ellas eran gaviotas y ellos machos gaviotas se hacían llamar.
Pasadas varias horas, cuando el Sol de mediodía les invitaba a pasear,
me hacían recordar aquellas primeras horas del diario amanecer
cuando al verlos a la intemperie, en vez de considerarlos normales personas,
me hacían compararlos con extrañas gaviotas y perdidos machos gavioteros
Sonoriloj ringo en la malnova urbo aŭ en la manoj de horloĝo
8 horo matene kaj kiel kutime tie flocking mevoj kaj
Gaviotans maskloj nekonsiderante la domina frosto, pluvo Sudokcidento,
nek la dolĉa varmeco ene cxiuj bonaj kafejoj kiuj atendas ilin.
Os sidantaj sur seĝoj kiuj akompanas pluraj tabloj kun varmega kafo,
sen encuenta malvarma mateno, la suno aŭ la densa nebulo ... kiu lia
korpo estis imuna al meteorologías la jaro, iuj sensciaj mevoj kaj
kiel ĉiam, ne malproksime de tie plej sensciaj masklo mevoj tertuliaban.
Ekde la fino de la doko al la centro de mia bela vilaĝo,
ĉiutage vidis toksomaniulo kaj fumis sian mateno cigaredon, dum iuj
pli prudenta, restis sub la milda varmo ke post la pordo
kafo maŝinoj kaj hejtado hejti ilin malvarma malfacila.
Mi neniam povus kompreni sed mi povus imagi ke taŭgeco
senscia de mevoj kaj eltenanta la konstanta evitante malbona vetero
vintra vetero alportis malvarma pluvo kaj malseka vento,
vulkanoj kiuj iliaj korpoj estis neeltenebla varmo.
Iuj klarigas ĝin kiel la malvirta pruvo enkondukis en sia Animo,
cigaredon, sed mi, malklera de mia nekompreno
Mi scivolis ... kio ne povas iri eksteren kiam volas volas
gluti ke blanka fumo plenigis siajn pulmojn post mortiga malvarmo ...?
Ĉio estis senutila vidante tiujn ĵurnalojn kaj malvarmigita karakteroj
ke kvankam ili estis spicita maristoj de malglataj maroj,
ilin en sia rolo kiel dommastrinoj, postulis lian ĉeeston, la sama egaleco
escepte ke ili estis viraj mevoj mevoj kaj ili nomis sin.
Post pluraj horoj kiam la tagmeza suno invitis ilin promeni,
Mi memoras tiujn fruaj horoj de ĉiutaga sunleviĝo
al la vidi ilin en la malferma, prefere ol trakti normalajn homojn,
Mi komparas ilin kun strangaj maskloj mevoj kaj perdita Gaviotans
LAS GAVIOTAS Y LOS TEMPRANEROS MACHOS GAVIOTEROS
Suenan en las viejas Campanas del Pueblo ó en las manecillas de un reloj
las 8 en punto de la mañana y como todos los días, allí acuden gaviotas y
machos gavioteros sin importarles la helada reinante, la lluvia del Suroeste,
ni el dulce calor que hay dentro de todas las buenas cafeterías que les esperan.
Sentadas-os sobre las sillas que acompañan a varias mesas con un caluroso café,
sin tener encuenta al frío mañanero, al Sol o a la espesa niebla ... cual su
cuerpo fuera inmune a las meteorologías del año, unas ignorantes gaviotas y
como siempre, no lejos de allí más ignorantes machos gaviotas se tertuliaban.
Desde el final del Muelle, hasta el centro de mi bello Pueblo,
cada día los veía fumar su enviciado y mañanero cigarrillo, mientras algunas
más sensatas, permanecían bajo el suave calor que tras la puerta de entrada
las máquinas del café y la calefacción les calentaba del duro frío.
Nunca pude comprender pero sí me podía imaginar aquella aptitud
de las ignorantes gaviotas, sorteando y soportando las constantes inclemencias
del tiempo en invierno que traían la lluvia fría y el viento húmedo,
cual sus cuerpos fueran volcanes de insoportable calefacción.
Algunos lo explicaban como el justificante vicioso introducido en su Alma,
de fumarse un cigarrillo, pero yo, ignorante de mi incomprensión
me preguntaba ... ¿ y no pueden salir a la calle cuando desear quieran
tragarse ese blanco humo que llena sus pulmones de posteriores fríos mortales...?
Todo era inútil viendo a aquellos diarios y enfriados personajes
que si bien ellos eran curtidos marineros de bravos mares,
ellas en su faceta de amas de casa, exigían con su presencia, la misma igualdad
salvo que ellas eran gaviotas y ellos machos gaviotas se hacían llamar.
Pasadas varias horas, cuando el Sol de mediodía les invitaba a pasear,
me hacían recordar aquellas primeras horas del diario amanecer
cuando al verlos a la intemperie, en vez de considerarlos normales personas,
me hacían compararlos con extrañas gaviotas y perdidos machos gavioteros
"Neniu filo ... sen nepino ... Avo flugis unu matenon ..."
"Neniu filo ... sen nepino ... Avo flugis unu matenon ..."
Sidantaj sur pola, venis iutage al Pio-Pio laca,
Li estis copado en la trunko timante fali senkonscia
Ĉu vi vojaĝis multe, ke mi vidas tre lacaj ...?
-¡¡¡Te Prizorgo ne paroli ... sed ... Pasis jaroj flugas ... !!!
- Ne maltrankviliĝu kaj ripozi, mi spekti vi ne faligu
kaj tiel ŝi endormiĝis Pio-Pio ke iam venis al mi.
Mi vidis lin ameme, ŝia vizaĝo malproksima memoro venigis min
kaj mi lasos dormi 2 tagoj kaj kurbigitaj flugiloj
Malriĉa Pio-Pio -¡¡¡ kiuj multaj jaroj flugas ... !!!
-¡¡¡Vaya ... Ŝajnas esti despertando..hola Pio-Pio vi ankoraŭ laca?
Kiom longe mi dormis kaj apogita en via arbo ...?
-¡¡¡Que Cares ... la grava afero estas ke vi ripozis ... !!!
Nu ... mi manĝos ion, mi devas flugi preter mi flugis ...
-¡¡¡ Por iom ... aŭ eskapi el via propra pasinteco ... !!!
-¡¡¡ Jes, maljuna birdo ... se mi dirus al vi kiom doloro miaj flugiloj lasis ... !!!
-of Ke vi volas aŭ ne dependas contarlo¡¡¡llevo atendis tiom longe !!!
Li venis la tago mi neniam pensis ne volas ĝin ...
Mi lasis mian malgrandan vivo, sen mi ... kaj senkora Mi flugas ...
Pio-pio -¡¡¡Sigue via konto jam timigita mi ... !!!
Li havis familion sed nur kunulo estis la diablo ...
Ĝi sufokis min spiri, ligis min se vi vagadas volis momento ...
kaj tial ĉiutage ... Mia animo preninte ...
ĉiuj sciis kion estis daŭriganta por pli
Mi donis min, li neniam lasis plendon de ŝi, de miaj lipoj.
Mi sciis Mi amis mian etan vivon, mi foriri
kaj Mi vidis, ke sen mi, nenio en la mondo mankis
do unu tagon mi trovis la flugo sen klinante la rigardon
kaj ekde tiu mateno, fluganta sencele aŭ mapo
"Kaj ĉar vi ne diros, aŭ ĝi eble ne amas vin?
Mi bedaŭras patro ... sed mia frenezo blindigis min amara animo
'Mi estis atendanta sidis pola ... ekde via foriro,
ne faras alian eraron ... partoprenas kun mi via mizero,
via malgranda vivo, kreskis kaj kiel vin, mi ne parolas al mi,
Eble someday vi frapas sur la pordon, kaj vi devas klarigi vian vorton,
Mi estas maljuna flugi, sed vi ne havis atendi
kaj diris al li la avo sidis sur la branĉo ... li portis en sia animo.
Sidantaj sur pola, venis iutage al Pio-Pio laca,
Li estis copado en la trunko timante fali senkonscia
Ĉu vi vojaĝis multe, ke mi vidas tre lacaj ...?
-¡¡¡Te Prizorgo ne paroli ... sed ... Pasis jaroj flugas ... !!!
- Ne maltrankviliĝu kaj ripozi, mi spekti vi ne faligu
kaj tiel ŝi endormiĝis Pio-Pio ke iam venis al mi.
Mi vidis lin ameme, ŝia vizaĝo malproksima memoro venigis min
kaj mi lasos dormi 2 tagoj kaj kurbigitaj flugiloj
Malriĉa Pio-Pio -¡¡¡ kiuj multaj jaroj flugas ... !!!
-¡¡¡Vaya ... Ŝajnas esti despertando..hola Pio-Pio vi ankoraŭ laca?
Kiom longe mi dormis kaj apogita en via arbo ...?
-¡¡¡Que Cares ... la grava afero estas ke vi ripozis ... !!!
Nu ... mi manĝos ion, mi devas flugi preter mi flugis ...
-¡¡¡ Por iom ... aŭ eskapi el via propra pasinteco ... !!!
-¡¡¡ Jes, maljuna birdo ... se mi dirus al vi kiom doloro miaj flugiloj lasis ... !!!
-of Ke vi volas aŭ ne dependas contarlo¡¡¡llevo atendis tiom longe !!!
Li venis la tago mi neniam pensis ne volas ĝin ...
Mi lasis mian malgrandan vivo, sen mi ... kaj senkora Mi flugas ...
Pio-pio -¡¡¡Sigue via konto jam timigita mi ... !!!
Li havis familion sed nur kunulo estis la diablo ...
Ĝi sufokis min spiri, ligis min se vi vagadas volis momento ...
kaj tial ĉiutage ... Mia animo preninte ...
ĉiuj sciis kion estis daŭriganta por pli
Mi donis min, li neniam lasis plendon de ŝi, de miaj lipoj.
Mi sciis Mi amis mian etan vivon, mi foriri
kaj Mi vidis, ke sen mi, nenio en la mondo mankis
do unu tagon mi trovis la flugo sen klinante la rigardon
kaj ekde tiu mateno, fluganta sencele aŭ mapo
"Kaj ĉar vi ne diros, aŭ ĝi eble ne amas vin?
Mi bedaŭras patro ... sed mia frenezo blindigis min amara animo
'Mi estis atendanta sidis pola ... ekde via foriro,
ne faras alian eraron ... partoprenas kun mi via mizero,
via malgranda vivo, kreskis kaj kiel vin, mi ne parolas al mi,
Eble someday vi frapas sur la pordon, kaj vi devas klarigi vian vorton,
Mi estas maljuna flugi, sed vi ne havis atendi
kaj diris al li la avo sidis sur la branĉo ... li portis en sia animo.
" Sin hijo ... sin nieta ... voló el abuelo una mañana ... "
Sentado sobre una pola, llegó un día un Pío-Pío cansado,
se arrinconó hacia el tronco temiendo caer desmayado
-¿Has viajado mucho que te veo muy fatigado...?
-¡¡¡Te importa que no hable ... pero sí ... llevo años volando...!!!
- No te preocupes y descansa, yo cuidaré que no caigas abajo
y así quedó dormido aquel Pío-Pío que un día llegó a mi lado.
Le vi con cariño, su cara un recuerdo me traía lejano
y dejé que durmiera 2 días con sus alas acurrucado
-¡¡¡ Pobre Pío-Pío que llevas tantos años volando...!!!
-¡¡¡Vaya ... parece que se está despertando..hola Pío-Pío ¿sigues cansado?
-¿Cuanto tiempo llevo dormido y en tu árbol apoyado...?
-¡¡¡Que mas da ... lo importante es que hayas descansado...!!!
-Bueno... comeré algo, debo volar más lejos que lo que he volado...
-¡¡¡ Para un poco ... o es que escapas de tu propio pasado ...!!!
-¡¡¡ Ay, viejo pájaro... si te contara cuanto dolor mis alas dejaron...!!!
-De ti depende que quieres o no contarlo¡¡¡llevo tanto tiempo esperándolo!!!
-Llegó el día que nunca lo hubiera ni pensado desearlo...,
dejé a mi pequeña vida, sin mí ... y sin corazón sigo volando...
-¡¡¡Sigue Pío-Pío que tu relato ya me está angustiando...!!!
-Tenía una familia pero más que compañera, era el diablo ...,
me ahogaba al respirar, me ataba si pasear deseaba un rato ...
y así, día a día ...de mi alma se fue apoderando ...
todos sabían lo que iba pasando por más
que me dí, nunca salió una queja de ella, de mis labios.
-Yo sabía que quería a mi pequeña vida, de mí se apartara
y yo veía que sin mí, nada en la tierra le faltaba
así que un día levanté el vuelo sin doblar la mirada
y desde aquella mañana, vuelo sin rumbo ni mapa
-¿Y porque no me lo contaste o es que acaso amor yo no te daba?
-Lo siento padre... pero mi amarga locura me cegó el alma
-Te llevo esperando sentado en esta pola ... desde tu marcha,
no cometas otro error...comparte conmigo tu desgracia,
que tu pequeña vida,ha ido creciendo y como a ti, a mí no me habla,
tal vez algún día llame a la puerta y tendrás que explicarle tu palabra,
yo ya soy viejo para volar, pero tu no eres viejo para esperarla
y le hablarás del abuelo que sentado en la rama...la llevó en su alma.
se arrinconó hacia el tronco temiendo caer desmayado
-¿Has viajado mucho que te veo muy fatigado...?
-¡¡¡Te importa que no hable ... pero sí ... llevo años volando...!!!
- No te preocupes y descansa, yo cuidaré que no caigas abajo
y así quedó dormido aquel Pío-Pío que un día llegó a mi lado.
Le vi con cariño, su cara un recuerdo me traía lejano
y dejé que durmiera 2 días con sus alas acurrucado
-¡¡¡ Pobre Pío-Pío que llevas tantos años volando...!!!
-¡¡¡Vaya ... parece que se está despertando..hola Pío-Pío ¿sigues cansado?
-¿Cuanto tiempo llevo dormido y en tu árbol apoyado...?
-¡¡¡Que mas da ... lo importante es que hayas descansado...!!!
-Bueno... comeré algo, debo volar más lejos que lo que he volado...
-¡¡¡ Para un poco ... o es que escapas de tu propio pasado ...!!!
-¡¡¡ Ay, viejo pájaro... si te contara cuanto dolor mis alas dejaron...!!!
-De ti depende que quieres o no contarlo¡¡¡llevo tanto tiempo esperándolo!!!
-Llegó el día que nunca lo hubiera ni pensado desearlo...,
dejé a mi pequeña vida, sin mí ... y sin corazón sigo volando...
-¡¡¡Sigue Pío-Pío que tu relato ya me está angustiando...!!!
-Tenía una familia pero más que compañera, era el diablo ...,
me ahogaba al respirar, me ataba si pasear deseaba un rato ...
y así, día a día ...de mi alma se fue apoderando ...
todos sabían lo que iba pasando por más
que me dí, nunca salió una queja de ella, de mis labios.
-Yo sabía que quería a mi pequeña vida, de mí se apartara
y yo veía que sin mí, nada en la tierra le faltaba
así que un día levanté el vuelo sin doblar la mirada
y desde aquella mañana, vuelo sin rumbo ni mapa
-¿Y porque no me lo contaste o es que acaso amor yo no te daba?
-Lo siento padre... pero mi amarga locura me cegó el alma
-Te llevo esperando sentado en esta pola ... desde tu marcha,
no cometas otro error...comparte conmigo tu desgracia,
que tu pequeña vida,ha ido creciendo y como a ti, a mí no me habla,
tal vez algún día llame a la puerta y tendrás que explicarle tu palabra,
yo ya soy viejo para volar, pero tu no eres viejo para esperarla
y le hablarás del abuelo que sentado en la rama...la llevó en su alma.
"" "Mi amas vin tiom, tiom multe kaj tiel ...." "" "
"" "Mi amas vin tiom, tiom multe kaj tiel ...." "" "
Mi amas vin tiel kaj tiel ...... ke miaj kisoj nuboj kovris la ĉielon
Mi amas vin tiel kaj la doloro ........ ..... ili boleroj nokto
Mi amis vin tiom multe ... ........ ..... kiuj gasps de vivo verte
Mi amis ..... .... ........ ..... vi imagi kiso estis degelon nokte kaj tage.
Mi amas vin tiel kaj tiel ...... la tondro baladoj iĝis la vento
Mi amas vin tiel kaj vian haŭton ........ ..... estis balzamo helikon en mia buŝo
Mi amis vin tiom multe ... ....... ..... via rideto, al mia frenezo de amo resanigilo
Mi amis ....... .... ...... ..... aŭdi vian voĉon, estis la Virga kiu parolis al mi.
Sed mi devis lasi tiom da amo, ĉar la rivero akvo portas en lia mallevis
Vi ne por mi kaj mi volis la destinon kiu vi resti for
Cetere, eĉ hodiaŭ, kiam mi vidas vin ... Mi memoras kiom mi amis
sed io estis malvarmigita mi ke la birdetojn mia ventro ne Scratchy.
Estas malfacile reveni devas senti kion mi sentis por vi kiam mia animo estis sklavo,
Mi amas vin tiom, tiom multe ... miaj vejnoj en anemio estis registritaj,
neniu povas preni ke amo kiu sorĉis min ĉiumatene
sed vi ankoraux tie .... kaj amiko estos kion vi ne amatan.
Sed ankoraŭ, mi estas feliĉa mi sentis tiel amo kaj ...
tiel, tiel ... ke vivo iam vi scorches
kaj se sorto apartigitaj niaj akvoj ne aliĝi ilin,
Mi amas vin tia, tiel vivi .... Via amo kaj sen ĝi mi estus nenio.
Kaj se nur mi restas estas memoroj ...
Ili helpas min memori kio iam estis ...
kiu estis tiel granda kaj tiel bela, ke pensi kion
Mi amas vin tia, tiel ... ke mortis de amo .... Mi ankoraŭ amas vin
Mi amas vin tiel kaj tiel ...... ke miaj kisoj nuboj kovris la ĉielon
Mi amas vin tiel kaj la doloro ........ ..... ili boleroj nokto
Mi amis vin tiom multe ... ........ ..... kiuj gasps de vivo verte
Mi amis ..... .... ........ ..... vi imagi kiso estis degelon nokte kaj tage.
Mi amas vin tiel kaj tiel ...... la tondro baladoj iĝis la vento
Mi amas vin tiel kaj vian haŭton ........ ..... estis balzamo helikon en mia buŝo
Mi amis vin tiom multe ... ....... ..... via rideto, al mia frenezo de amo resanigilo
Mi amis ....... .... ...... ..... aŭdi vian voĉon, estis la Virga kiu parolis al mi.
Sed mi devis lasi tiom da amo, ĉar la rivero akvo portas en lia mallevis
Vi ne por mi kaj mi volis la destinon kiu vi resti for
Cetere, eĉ hodiaŭ, kiam mi vidas vin ... Mi memoras kiom mi amis
sed io estis malvarmigita mi ke la birdetojn mia ventro ne Scratchy.
Estas malfacile reveni devas senti kion mi sentis por vi kiam mia animo estis sklavo,
Mi amas vin tiom, tiom multe ... miaj vejnoj en anemio estis registritaj,
neniu povas preni ke amo kiu sorĉis min ĉiumatene
sed vi ankoraux tie .... kaj amiko estos kion vi ne amatan.
Sed ankoraŭ, mi estas feliĉa mi sentis tiel amo kaj ...
tiel, tiel ... ke vivo iam vi scorches
kaj se sorto apartigitaj niaj akvoj ne aliĝi ilin,
Mi amas vin tia, tiel vivi .... Via amo kaj sen ĝi mi estus nenio.
Kaj se nur mi restas estas memoroj ...
Ili helpas min memori kio iam estis ...
kiu estis tiel granda kaj tiel bela, ke pensi kion
Mi amas vin tia, tiel ... ke mortis de amo .... Mi ankoraŭ amas vin
""" Te amé tanto, tanto y tanto .... """"
Te amé tanto y tanto ...... que mis besos cubrieron el cielo de nubes
te amé tanto y ........ ..... que el dolor, eran boleros de la noche
te amé tanto ... ........ ..... que el verte eran bocanadas de vida
te amé ..... .... ........ ..... que imaginarme un beso era derretirse noche y día.
Te amé tanto y tanto ...... que los truenos se volvieron baladas al viento
te amé tanto y ........ ..... que tu piel era bálsamo de caracol en mi boca
te amé tanto ... ....... ..... que tu sonrisa, hasta mi locura de amor curaba
te amé ....... .... ...... ..... que oír tu voz, era la Virgen quien me hablaba.
Pero tuve que dejar pasar tanto amor, como agua lleva el río en su bajada
que tú no eras para mí y quiso el destino que te alejaras
más, aún hoy cuando te veo ... recuerdo cuanto te amaba
pero algo se enfrió en mí, que los pajarillos mi barriga no rascaban.
Es difícil volver ha sentir lo que por ti senti cuando mi alma estaba esclava,
te amé tanto y tanto...que mis venas en anemia quedaron grabadas,
nadie podrá ocupar ese amor que me embrujó cada madrugada
pero sigues ahí ....y como amiga serás lo que no fuiste de amada.
Pero aún así, soy feliz de haber sentido tanto y amor ...
tanto y tanto ... que en la vida una sola vez te abrasa
y si el destino separó nuestras aguas para no juntarlas,
te amé tanto y tanto .... que vivir fue tu amor y sin él no soy nada.
Y aunque solo se halla quedado en recuerdos ...
ellos me ayudaran a recordar lo que un día sentía ...
que fue tan grande y tan bello que al pensar lo que
te amé tanto y tanto ...que muerto de amor.... te sigo amando.
te amé tanto y ........ ..... que el dolor, eran boleros de la noche
te amé tanto ... ........ ..... que el verte eran bocanadas de vida
te amé ..... .... ........ ..... que imaginarme un beso era derretirse noche y día.
Te amé tanto y tanto ...... que los truenos se volvieron baladas al viento
te amé tanto y ........ ..... que tu piel era bálsamo de caracol en mi boca
te amé tanto ... ....... ..... que tu sonrisa, hasta mi locura de amor curaba
te amé ....... .... ...... ..... que oír tu voz, era la Virgen quien me hablaba.
Pero tuve que dejar pasar tanto amor, como agua lleva el río en su bajada
que tú no eras para mí y quiso el destino que te alejaras
más, aún hoy cuando te veo ... recuerdo cuanto te amaba
pero algo se enfrió en mí, que los pajarillos mi barriga no rascaban.
Es difícil volver ha sentir lo que por ti senti cuando mi alma estaba esclava,
te amé tanto y tanto...que mis venas en anemia quedaron grabadas,
nadie podrá ocupar ese amor que me embrujó cada madrugada
pero sigues ahí ....y como amiga serás lo que no fuiste de amada.
Pero aún así, soy feliz de haber sentido tanto y amor ...
tanto y tanto ... que en la vida una sola vez te abrasa
y si el destino separó nuestras aguas para no juntarlas,
te amé tanto y tanto .... que vivir fue tu amor y sin él no soy nada.
Y aunque solo se halla quedado en recuerdos ...
ellos me ayudaran a recordar lo que un día sentía ...
que fue tan grande y tan bello que al pensar lo que
te amé tanto y tanto ...que muerto de amor.... te sigo amando.
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)