"" Kaŝante ... sentoj ... "" "

SORRY FOR THE erarojn de tradukado de tiu ĉi blogo

"" Kaŝante ... sentoj ... "" "

Sidante inter strangaj vizaĝoj ... Mi vidas la malrapida forpaso tempo, 
korpojn veni kaj iri kun ili kaŝita silentoj 
, ke nenio estas kio ili estas, kiam oni ne montras iliajn kriojn ... 
eble ili ne scias, deĉifri siajn tenue ... sentojn. 

ridetas pasi aŭ aro iliaj okuloj al kie la vento blovas al ili, 
kiel la gufo el via branĉon, tute plenumas lian kolon 
kaj manojn aspektos eĉ ne muso ... aŭ malgranda kuniklo, 
sed ni iras la jaroj, kaŝante niajn sentojn. 

vizaĝoj kiun alportas al mi memorojn, mi memoras nenion pri ili gejunuloj 
formiĝas la ciferoj antaŭ mi, pasi en silento 
kiel tagoj pasas, lasante memoroj de aliaj fojoj , 
mi foje scivolas, se iun tagon mi sentis, sentoj. 

Mi do fermas la pordon de mia malnova kaj soleca kaverno ... 
ne dividi mian ... kaŝitajn dezirojn .... 
Ili ambaŭ dividas ... Mi ŝtelis miajn revojn ... 
kaj bone, ĝuste mi, mi estas mastro de miaj emocioj. 

Kelkfoje, mi sentas nostalgion kiam mia menso, venu memoroj 
de fojoj ke birdoj tiklis min 
sed kiam post mankas ... ili kreskis ulceroj ... 
kial vi ne volas al iu ajn malkovri ... miaj sentoj. 

Plus, mi devas konfesi ke kiam oni vintraj noktoj, 
kaj en mia kaverno penetranta malsekaj kaj malvarmaj iuj pluvoj ... 
kiam la malvarma vento seeps tra la fendoj kaj atingas miajn ostojn, 
en tiu tempo, mi ŝatus paroli ... miaj sentoj. 

Kiun neniu litkovrilo aŭ forno  forpeli  la malvarmo kiun mi havas ... 
sed se vi estus al mi ... kison, mano tuŝis mian korpon, 
varma kaj malvarma vento alportus milda varmo al miaj ostoj 
havebligi viajn soleco ... kaj paroli pri miaj sentoj. 

... Sed mi ne havas tiom da timo ...! Mi preferas la malvarmo de vintro, 
sen iu ajn aŭskultas dum mi miss mankas brakumon ... kison ... 
pro la damaĝo estas pli granda, kiam reen miss me ... an mi amon ... 
kaj bone, ĝuste mi, en mia silento, vi devas aŭskulti ĝin ... miaj sentoj.

"" Ocultando ... los sentimientos ..."""

Sentado entre caras extrañas ... veo pasar el lento tiempo,
cuerpos que vienen y van y con ellos ocultos, sus silencios
que nada es lo que son cuando no muestran sus lamentos...
tal vez, ni ellos saben descifrar sus tenues ... sentimientos.

Sonríen al pasar o fijan sus miradas a donde les sopla el viento,
como el búho que desde su rama, gira por completo su cuello
y en su mirar no se le escapa ni un ratón... ni un pequeño conejo,
pero a nosotros se nos van los años, ocultando nuestros sentimientos.

Caras que traen recuerdos, jóvenes de ellos nada recuerdo
van formando las figuras que ante mí, pasan en silencio
como pasan los días, sin dejar recuerdos de otros tiempos,
que aveces me hacen dudar si algún día sentí, sentimientos.

Por eso, cierro la puerta de mi vieja y solitaria cueva ...
para no compartir mis más ... ocultos deseos ....
que de tanto compartirlos... me robaron mis sueños ...
y así, solo yo, soy dueño y señor de mis sentimientos.

Aveces, siento nostalgia cuando a mi mente, llegan recuerdos,
de tiempos que pajarillos cosquilleaban mis adentros
pero cuando después faltaron ... llagas en ellos crecieron ...
por eso no quiero que nadie descubra ... mis sentimientos.

Más, debo reconocer que cuando llegan las noches de invierno,
y en mi cueva penetran fríos húmedos y algún aguacero ...,
cuando el frío viento por las grietas se cuela y llega a mis huesos,
en esos momentos, quisiera hablarte ... de mis sentimientos.

Que no hay manta ni estufa que expulse el frío que tengo ...
pero si tuviera a mi lado...un beso, una mano tocando mi cuerpo,
el frío sería cálido y el viento traería suave calor a mis huesos
para compartir tu soledad... y hablarte de mis sentimientos.

Pero...¡¡¡ tengo tanto miedo...!!! que prefiero el frío del invierno,
sin que nadie escuche cuanto en falta añoro un abrazo... un beso ...
porque el daño es más grande cuando vuelve a faltarme...un te quiero...
y así, solo yo, en mi silencio, escucho cuanto te necesitan...mis sentimientos.