La malbenita vento ... vekis el sia sonĝo! ...

La malbenita vento ... vekis el sia sonĝo! ... 

vi farigxis kiel ĉiu vintro, aroganta, minacante kaj ĝena 
avertas nin, ke la suno kaj bela ... belaj tagoj 
estis forgesinta kaj klaraj somero matenoj estas nur memoroj 
kaj vi sentos vian humideco kaj forta vento, mi rimarkas, ke kun tio, la vintro alvenis. 

Kiel la alveno de cunamo, neniam alporti ion bonan ... 
vi venas DALYs kaj antaŭviduloj estas vi unue vidos 
sed, tagojn antaux vi ricevas ... en mia haŭto kaj mi sentas min kiel ... 
kiel kiam infano, en la ŝoko de tiu aŭto diris al mi, mi estas jam ...!. 

Vi ŝanĝanta stacidomon sur la alia plena de pluvo kaj gutoj, 
vi estas la ĝeno iri eksteren por doni simplan promeno, 
estas la rememorigilo ke forlasi hejmon ... pluvombrelo venas unue 
're pli malbona ol Nigra Ombro kiam via pluvo trempita nia korpo. 

Kaj via kruela malboneco, de kiu dormis sur la strato nomita "senhejma" 
kiu gastigis la Luno, rigardante en pordoj Dreams ... 
imagante molajn litojn ... en loĝejo tago havis ..., 
kredante ke kelkaj metroj, liaj infanoj dormas en varma sonĝoj. 

alveno Sed, tiuj kartoj nun engulfing iliaj korpoj ..., 
inter la pluvego de via kolero kaj forto de via Ventoj ... 
malhelpi ilin kaj la sola afero, kiu tenis lian nur rajton por ili 
ĉar se antaŭe sentis malriĉa, nun "kompatinda sen Sonĝoj" sentas. 

HATE vi ambaŭ, kiam mia haŭto moisturized ... Mi sentas al vi ... 
kiuj malamas vin ... vi fariĝis perforta, kvazaŭ tio estis por vi, via manĝaĵo, 
kiuj, kiam serpenta mordo, ĉiu mordo ... 
profunda .... ŝajnigi injekti lia mortigan venenon ... 

Vi estas de la Ventoj plej kruelaj kaj kompatinda mi, ke ili 
apogis mian pensoj perdis mian poemojn miajn rakontojn ... aŭ, 
vi akvumita de la malbonagon de Via duŝoj kaj pluvegoj ... 
pilkojn fali elspezita en akvo kaj tio ne estas por legi ilin. 

Sed Vivo kaj Morto estas la fratino de la luno kaj klara ĉielo, 
ĝi aperis en alia vento forportos vin el nia bela Ria ... 
doni vojon al la matena suno kaj vesperoj brilas iliaj Luceros, 
kaj li estas nomata Norda Vento, kiun vi, paniko kaj teruro. 

Kaj vi, en nia menso kaj restas nur malpreciza memoroj ... malhela 
kun mallerta kiam homesickness homa kaj kion ni neniam lernas, 
ni memoras la pluvo dum ... ne devas ... 
kaj via nomo sonos, Sudokcidenta Vento .. dum vi ripozas en la Infero.


¡¡¡ El maldito Viento  ... ha despertado de su Sueño ... !!!

Has vuelto como cada Invierno, prepotente, amenazador y molesto
avisándonos que el claro Sol y los bellos días de buen tiempo ...
han pasado al olvido y las claras mañanas veraniegas solo son recuerdos
y al sentir tu humedad y tu fuerte Viento, noto que con ello, llegó el Invierno.

Como la llegada de un tsunami , nunca traes nada bueno ...
avisas que vas llegando y los meteorólogos son los que te ven primero
pero yo, días antes de que llegues ... en mi piel ya te presiento ...
como cuando de niño, en el susto de aquel coche me dijiste ¡¡¡ ya llego...!!!.

Eres el cambio de una estación por otra llena de lluvias y aguaceros,
eres la incomodidad de salir a la calle para dar un simple paseo,
eres el recordarnos que para salir de casa ... el paraguas es lo primero
eres peor que una Negra Sombra cuando tu lluvia empapa nuestro cuerpo.

Y tu cruel maldad, impide dormir en la calle a los llamados " SIN TECHO",
que abrigados por la Luna, en los portales buscaban sus Sueños ...
imaginando camas blandas ... en las casas que un día tuvieron ...,
creyendo que a pocos metros, duermen sus hijos en cálidos Sueños.

Pero con tu llegada, esos cartones que ahora envuelven sus cuerpos ...,
entre los chaparrones de tu ira y la fuerza de tus Vientos ...
les impiden lo único que conservaban y para ellos su único derecho
pues si antes se sentían pobres, ahora se sienten " pobres sin Sueños".

¡¡¡ Te ODIO tanto, cada vez que en mi piel humedecida  ... te siento ...
que por odiarte... te vuelves violento como si eso fuera para ti, tu alimento,
cual serpiente que cuando muerde, a cada mordedura ...
pretenden inyectar más profundo .... su mortífero veneno ...

Eres de los Vientos el más cruel y pobre de mi que en ellos
dejara apoyadas mis Reflexiones, mis Poemas ó mis Cuentos ...,
que humedecidos por la maldad de tus lluvias y aguaceros ...
caerían desprendidos en bolas de agua y esta no es para leerlos.

Pero como la Vida es hermana de la Muerte y la Luna del claro Cielo,
llegaran los días que otro Viento te alejará de nuestra bella Ría ...
para dar paso al Sol de la Mañana y en las noches brillaran sus Luceros,
y él, se llama Viento del Norte del cual tú, tienes pánico y miedo.

Y de ti, en nuestra mente quedaran solo vagos y oscuros  recuerdos ...
cuando con la torpe morriña de los humanos y de lo que nunca aprendemos,
nos acordemos de la lluvia que hace tiempo ... no tenemos ...
y sonará tu nombre , Vientos del Suroeste.. mientras descansas en el Infierno.